Ból ramienia

Ramię i Oko – dwa bieguny kierunku

Czasami pracując z ramieniem – szczególnie w okolicy głowy kości ramiennej – można się zdziwić. Struktura nie odpowiada, powięź nie puszcza, odruchy trzewne z wątroby czy zastawki krętniczo-kątniczej tylko częściowo uwalniają napięcie, a ból wraca jak echo.
I wtedy dzieje się coś nieoczekiwanego: dotykam mięśni podpotylicznych, czasem pracuję z mięśniami poruszającymi gałką oczną, i… bark odpuszcza. Ramię odzyskuje swój zakres.

Dlaczego?


---

Anatomia jako mapa

Staw ramienny to kulisty mechanizm – głowa kości ramiennej obraca się w panewce łopatki. Ruch we wszystkich kierunkach, wolność, ekspresja, sięganie po to, czego pragniemy.

Gałka oczna – także kula, zanurzona w oczodole, poruszana przez sześć mięśni prostych i skośnych. Ona również szuka kierunku, skupienia, zmiany punktu widzenia.

Kiedy bark sztywnieje, często oczy także tracą płynność ruchu. Jakby ciało mówiło: „Nie mogę sięgnąć po coś, czego nie potrafię zobaczyć. A nie mogę zobaczyć, bo nie pozwalam sobie spojrzeć w nową stronę”.


---

Metafizyczne lustro – „dokąd patrzę, tam sięgam”

W symbolice energetycznej oko reprezentuje świadomość i wizję, a ramię – działanie i sięganie w świat.
To dwa końce jednej osi: widzę – sięgam.

Jeśli patrzę tylko w jedną stronę, ale nie pozwalam sobie wykonać ruchu, bark sztywnieje. Jeśli sięgam, ale oczy wciąż tkwią w przeszłości, pojawia się konflikt – ciało zaciska się, jakby nie chciało dopuścić do rozdwojenia intencji.


---

Trauma zapisana w kierunku spojrzenia

Tu pojawia się kolejny trop – EMDR (Eye Movement Desensitization and Reprocessing).
W tej technice oczy prowadzi się w różne kierunki, aby układ limbiczny i pień mózgu mogły „przepisać” reakcję na traumatyczne doświadczenie.

Okazuje się, że każdy kierunek spojrzenia wiąże się z innym dostępem do pamięci i emocji. Patrząc w prawo – odwołujemy się do przyszłości, kreacji, wyobraźni. Patrząc w lewo – do przeszłości i pamięci. Patrząc w górę – do wizji, patrząc w dół – do odczuwania.

Jeżeli więc ramię boli przy unoszeniu, a równocześnie oko nie „chce” spojrzeć w górę, może to być zapis traumy, w której ruch „do góry” był niebezpieczny: nie wolno było się wychylić, wyrwać, zobaczyć więcej.


---

Warstwa energetyczna

Gałka oczna – związana z meridianem Pęcherzyka Żółci (kierunek, decyzja) oraz z Jelitami (wchłanianie, selekcja informacji).

Staw ramienny – powiązany z meridianem Jelita Cienkiego i Potrójnego Ogrzewacza – czyli z rozróżnianiem i integracją, z tym, co moje, a co cudze.

W tle pracują Qiao Mai – naczynia równoważące światło i ciemność w oczach i w ruchu.

Archetyp: Wojownik i Wizjoner

Oko – to wizjoner, ten, kto widzi horyzont.

Ramię – to wojownik, ten, kto sięga po miecz, kto działa.


Gdy wizjoner boi się spojrzeć, wojownik nie podnosi ręki. Gdy wojownik zastyga w barku, wizjoner patrzy w dół, unikając światła.

Uzdrowienie polega na ponownym spotkaniu tych dwóch:
Widzieć i sięgać. Marzyć i realizować.


---

Zakończenie

Ból barku pacjentki z historii odpuścił nie dlatego, że „naprawiłem” mięśnie, ale dlatego, że ciało mogło zharmonizować dwa bieguny: spojrzenie i działanie. Oko i ramię. Wizję i czyn.
Kiedy widzenie i sięganie idą razem, energia płynie.
A tam, gdzie płynie energia, tam znika ból.

Komentarze

Prześlij komentarz

Popularne posty z tego bloga

Kolano – zawias czasu

Kolano na pierwszy rzut oka to tylko staw, który zgina i prostuje nogę. Ale jeśli przyjrzeć się uważniej – to brama czasu. Zawias, który przenosi nas pomiędzy tym, co było, a tym, co ma dopiero nadejść. --- Kolano jako brama czasu Każdy ruch kolana ma wymiar symboliczny: Zgięcie → cofnięcie się, spojrzenie w przeszłość, powrót do tego, co już zapisane. Wyprost → krok naprzód, sięgnięcie po przyszłość. Przeprost → próba wyjścia „za bardzo do przodu”, wyprzedzenia samego siebie – często bolesna. Kolano przypomina nam, że czas płynie tylko w rytmie teraźniejszości. --- Mięśnie i ich opowieść Przód kolana → Czworogłowe uda (SI – jelito cienkie) Jelito cienkie to przeszłość – trawienie doświadczeń, wybieranie, co zostaje w nas, a co trzeba odrzucić. Wyprost kolana to pójście naprzód oparte na tym, co naprawdę zostało przyswojone. Tył kolana → Dwugłowe uda (LI – jelito grube) Jelito grube to przyszłość – puszczenie, odcięcie, zostawienie tego, co zbędne. Zgięcie kolana to zatrzymanie, cofnię...
Czytaj więcej

Ciało zawsze mówi pierwsze

Martyna i Robert tworzyli spokojną, kochającą się rodzinę. Plany, marzenia, czteroletni synek. Zwyczajna codzienność. A potem ból barku, pleców… i miesiące błądzenia między masażystami, terapeutami, lekarzami. Dopiero w styczniu rezonans ujawnił płyn w płucach i podwyższone markery. Kilka tygodni później – diagnoza: rak jelita z przerzutami. Zaawansowany, rozsiany. Zanim ktoś nazwał to po imieniu, ciało mówiło już od dawna. Wczoraj pracowałem też z inną kobietą – od sześciu tygodni miała silny ból szyi. Dwa tygodnie później poroniła. Dopiero potem połączyliśmy fakty: ten ból był pierwszym sygnałem, że coś dzieje się z płodem. Wczoraj, gdy pracowaliśmy z jej układem limfatycznym i punktami neurolimfatycznymi, napięcie ustąpiło. Ale ten ból – był krzykiem, którego nikt nie umiał odczytać. --- Ciało – pierwszy język choroby Nie zawsze umiemy tego słuchać. W Polsce wciąż świadomość wczesnych objawów nowotworów i innych chorób jest niska.  Kiedyś w Londynie widziałem plakat mówią...
Czytaj więcej

Subtelna pułapka duchowej regulacji

W rozwoju duchowym istnieje miejsce niezwykle subtelne. Tak subtelne, że łatwo je pomylić z przebudzeniem. Nie jest to już lęk. Nie jest to chaos. Nie jest to cierpienie. To jest… spokój. I właśnie tu zaczyna się pułapka. Miłość jako regulacja Miłość jako regulacja to stan, w którym: ciało się rozluźnia, serce się otwiera, układ nerwowy się uspokaja, pojawia się empatia, wdzięczność, bezpieczeństwo. To jest piękne. To jest potrzebne. To jest uzdrawiające. Ale… To nadal jest stan organizmu. To nadal jest doświadczenie zależne od warunków. Człowiek mówi wtedy: „Czuję się dobrze.” „Jestem w miłości.” „Wreszcie mam spokój.” To jest regulacja. Subtelna pułapka Pułapka pojawia się wtedy, gdy zaczynamy identyfikować regulację jako ostateczną duchowość. Wtedy powstaje nowe przywiązanie: chcę być spokojny, chcę być w miłości, chcę, żeby było dobrze, chcę pozostać w tym stanie. To „chcę” jest kluczowe. Bo to „chcę” zawiera lęk przed utratą regulacji. I w tym momencie miłość jako regulacja staje ...
Czytaj więcej