Inne spojrzenie na pracę z ciałem?

Często słyszę pytanie od osób, z którymi pracuję:

 „Skąd bierze się Twoja wiedza?”

„Czy to osteopatia, fizjoterapia, kinezjologia, czy coś jeszcze?”

I prawda jest taka… że to nie jest jeden system.

To jest raczej sposób patrzenia.

Nie szukam metod – szukam zasad

W swojej pracy nie opieram się tylko na jednym nurcie.

Sięgam do:

anatomii i pracy z ciałem

układu nerwowego

pracy z powięzią

ale też do rzeczy mniej oczywistych:

filozofii

systemów duchowych

czasem nawet do bardzo kontrowersyjnych źródeł

I jednym z takich źródeł jest właśnie scjentologia z jej zaawansowanymi procedurami i aksjomatami.

I zanim pojawi się jakakolwiek reakcja — nie mówię o niej jako o organizacji, tylko jako o zbiorze pewnych obserwacji.

Bo prawda jest taka: warto patrzeć szerzej

Nawet jeśli coś jest:

niedoskonałe

uproszczone

albo kontrowersyjne

to czasami zawiera:

 jedno zdanie, które zmienia sposób pracy

I jedno z takich zdań brzmi:

 „Celem pracy nie jest usunięcie napięcia,

tylko przywrócenie zdolności wyboru wobec niego.”

I to jest coś, co bardzo mocno rezonuje z tym, co widzę w ciele.

Bo ciało nie jest problemem

To, co często nazywamy problemem:

napięcie

ból

ograniczenie ruchu

… bardzo często nie jest błędem.

To jest:

-odpowiedź

- adaptacja

- strategia przetrwania

I teraz najważniejsze

W wielu podejściach terapeutycznych celem jest:

rozluźnić

usunąć

naprawić

Ale z mojego doświadczenia wynika, że to nie działa długoterminowo.

Bo:

- napięcie samo w sobie nie jest problemem

Problemem jest moment, w którym:

- człowiek traci wybór wobec tego napięcia

Czyli…

Nie chodzi o to, żeby:

rozluźnić bark

„naprawić” plecy

usunąć objaw

Tylko o to, żeby:

- ciało znowu mogło zdecydować:

kiedy się napina

kiedy się rozluźnia

kiedy się porusza

I tu pojawia się coś jeszcze głębszego

W tej samej koncepcji w/g Scjentologii pojawia się bardzo ciekawe rozróżnienie:

 - wysiłek

 - przeciw-wysiłek

Czyli:

to, co chcę zrobić

i to, co mnie zatrzymuje

I teraz zobacz, jak to wygląda w ciele

Chcesz się wyprostować → coś Cię zatrzymuje

Chcesz powiedzieć → coś blokuje gardło

Chcesz ruszyć → ciało nie pozwala

To nie jest przypadek.

 To jest zapis momentu, w którym ruch nie mógł się wydarzyć

I to jest dla mnie definicja traumy

- nie to, co się wydarzyło

- tylko to, co nie mogło się wydarzyć

A wraz z tym pojawia się jeszcze jedna rzecz

W tamtym momencie powstaje decyzja:

„lepiej się zamknąć”

„nie mogę”

„muszę się chronić”

I ta decyzja:

- zapisuje się w ciele jako wzorzec ruchu

Więc co robimy w terapii?

Nie „usuwamy napięcia”.

- Przywracamy możliwość ruchu

- Przywracamy możliwość wyboru

A kiedy:

pojawia się przestrzeń

pojawia się bezpieczeństwo

pojawia się oś

- ciało samo puszcza to, co już nie jest potrzebne

I to jest dla mnie najważniejsze

Nie ma znaczenia, skąd pochodzi wiedza:

czy z medycyny

czy z pracy z ciałem

czy z systemów bardziej „nieoczywistych”

Jeśli coś:

- pomaga lepiej zrozumieć człowieka

- pomaga przywrócić mu kontakt ze sobą

to jest warte sprawdzenia.

Bo ostatecznie…

- nie pracujemy z metodą

- pracujemy z człowiekiem

Zamknięcie 

To, co robię, nie jest systemem zamkniętym.

To jest proces ciągłego odkrywania:

- jak ciało przechowuje doświadczenie

- jak ruch wiąże się z emocją

- i jak świadomość wraca do ciała