Ciało zawsze mówi pierwsze

Martyna i Robert tworzyli spokojną, kochającą się rodzinę. Plany, marzenia, czteroletni synek. Zwyczajna codzienność.

A potem ból barku, pleców… i miesiące błądzenia między masażystami, terapeutami, lekarzami. Dopiero w styczniu rezonans ujawnił płyn w płucach i podwyższone markery. Kilka tygodni później – diagnoza: rak jelita z przerzutami. Zaawansowany, rozsiany.
Zanim ktoś nazwał to po imieniu, ciało mówiło już od dawna.

Wczoraj pracowałem też z inną kobietą – od sześciu tygodni miała silny ból szyi. Dwa tygodnie później poroniła. Dopiero potem połączyliśmy fakty: ten ból był pierwszym sygnałem, że coś dzieje się z płodem. Wczoraj, gdy pracowaliśmy z jej układem limfatycznym i punktami neurolimfatycznymi, napięcie ustąpiło. Ale ten ból – był krzykiem, którego nikt nie umiał odczytać.

---

Ciało – pierwszy język choroby

Nie zawsze umiemy tego słuchać.
W Polsce wciąż świadomość wczesnych objawów nowotworów i innych chorób jest niska. 


Kiedyś w Londynie widziałem plakat mówiący:

> „Jedna na dwie osoby zachoruje na raka..”

One in two people will develop cancer at some point in their lives, according to the most accurate forecast to date from Cancer Research UK, and published in the British Journal of Cancer

Tam toczy się rozmowa o profilaktyce. Tu wciąż uciekamy od tematu.
Tymczasem ciało mówi do nas na długo, zanim badania potwierdzą diagnozę.

Ból szyi może być sygnałem blokady w osi serce–gardło–macica.

Ból barku czy pleców – początkiem historii nowotworu, który dopiero po miesiącach zostaje nazwany.

Drętwienia, napięcia, chroniczne zmęczenie – często są „pierwszymi słowami” ciała.

---

Dlaczego to ważne?

Bo wczesna diagnoza ratuje życie.
Ale jeszcze wcześniej – uważność na ciało daje nam szansę reagować, nie bagatelizować, nie tłumić.
Terapia manualna, praca z oddechem, akupunktura, kinezjologia – to są narzędzia, które mogą zdjąć napięcie, ale też odkryć głębsze historie.

---

Poza strukturą

„Poza strukturą” to nie tylko nazwa tego bloga. To zaproszenie, by wyjść poza schematy myślenia, że ciało to tylko mięśnie i kości, a choroba to tylko defekt do naprawy.
Ciało jest pierwszym językiem duszy.
Kiedy boli – często mówi: „Zatrzymaj się, coś się dzieje głębiej.”

Historie Martyny, czy pacjentki, z którą pracowałem wczoraj, pokazują, że czasem ból szyi nie jest szyją, ból pleców nie jest plecami. To początek większej opowieści.

---

Wezwanie

Chciałbym, żebyśmy w Polsce zaczęli mówić o tym głośniej.
Że nowotwór nie „pojawia się nagle”, ale ciało wysyła sygnały dużo wcześniej.
Że świadomość i uważność są równie ważne jak badania i leczenie.

Bo jeśli nauczymy się słuchać ciała – możemy nie tylko ratować życie, ale i zmienić sposób, w jaki przeżywamy codzienność.

---

Rafał Hoffmann (Lumen Poza)

Komentarze

Prześlij komentarz

Popularne posty z tego bloga

Kolano – zawias czasu

Kolano na pierwszy rzut oka to tylko staw, który zgina i prostuje nogę. Ale jeśli przyjrzeć się uważniej – to brama czasu. Zawias, który przenosi nas pomiędzy tym, co było, a tym, co ma dopiero nadejść. --- Kolano jako brama czasu Każdy ruch kolana ma wymiar symboliczny: Zgięcie → cofnięcie się, spojrzenie w przeszłość, powrót do tego, co już zapisane. Wyprost → krok naprzód, sięgnięcie po przyszłość. Przeprost → próba wyjścia „za bardzo do przodu”, wyprzedzenia samego siebie – często bolesna. Kolano przypomina nam, że czas płynie tylko w rytmie teraźniejszości. --- Mięśnie i ich opowieść Przód kolana → Czworogłowe uda (SI – jelito cienkie) Jelito cienkie to przeszłość – trawienie doświadczeń, wybieranie, co zostaje w nas, a co trzeba odrzucić. Wyprost kolana to pójście naprzód oparte na tym, co naprawdę zostało przyswojone. Tył kolana → Dwugłowe uda (LI – jelito grube) Jelito grube to przyszłość – puszczenie, odcięcie, zostawienie tego, co zbędne. Zgięcie kolana to zatrzymanie, cofnię...
Czytaj więcej

Subtelna pułapka duchowej regulacji

W rozwoju duchowym istnieje miejsce niezwykle subtelne. Tak subtelne, że łatwo je pomylić z przebudzeniem. Nie jest to już lęk. Nie jest to chaos. Nie jest to cierpienie. To jest… spokój. I właśnie tu zaczyna się pułapka. Miłość jako regulacja Miłość jako regulacja to stan, w którym: ciało się rozluźnia, serce się otwiera, układ nerwowy się uspokaja, pojawia się empatia, wdzięczność, bezpieczeństwo. To jest piękne. To jest potrzebne. To jest uzdrawiające. Ale… To nadal jest stan organizmu. To nadal jest doświadczenie zależne od warunków. Człowiek mówi wtedy: „Czuję się dobrze.” „Jestem w miłości.” „Wreszcie mam spokój.” To jest regulacja. Subtelna pułapka Pułapka pojawia się wtedy, gdy zaczynamy identyfikować regulację jako ostateczną duchowość. Wtedy powstaje nowe przywiązanie: chcę być spokojny, chcę być w miłości, chcę, żeby było dobrze, chcę pozostać w tym stanie. To „chcę” jest kluczowe. Bo to „chcę” zawiera lęk przed utratą regulacji. I w tym momencie miłość jako regulacja staje ...
Czytaj więcej