Gdzie ciało spotyka serce. O żałobie zapisanej między ramieniem a nogą


Wstęp — kiedy dwa bóle okazują się jednym
Czasami pacjent przychodzi z dwoma pozornie niezwiązanymi objawami.
Boli ramię.
Boli noga.
Ciało jednak bardzo rzadko myśli w kategoriach lokalnych.
Podczas jednej z ostatnich sesji kobieta zgłosiła ból przy unoszeniu ramienia w bok oraz głęboki dyskomfort w tylnej części uda — w miejscu przyczepu mięśnia dwugłowego do guza kulszowego. Intuicyjnie czuła, że oba miejsca mogą być ze sobą powiązane.
I rzeczywiście — były.
Ale nie poprzez mięsień.
Nie poprzez staw.
Lecz poprzez serce.
Ramię — ruch, który boli
Ból pojawiał się przy odwiedzeniu ramienia. Tkliwość znajdowała się dokładnie w punkcie meridianu jelita grubego, w miejscu przejścia mięśnia naramiennego w przegrodę powięziową (okolica LI-14).
To miejsce nie jest przypadkowe.
Yangming — warstwa jelita grubego — związana jest z procesem puszczania.
Z tym, co powinno odejść, a jednak zostaje zatrzymane.
Ruch bolał, ponieważ ciało próbowało iść dalej, podczas gdy emocja nadal pozostawała w przeszłości.
Noga — miejsce podtrzymywania
Drugim obszarem był guz kulszowy — punkt, na którym dosłownie siedzimy i opieramy ciężar ciała.
Co ciekawe, ból nie pojawiał się podczas ruchu, lecz dopiero przy rozciąganiu.
To ogromna różnica.
Ruch oznacza działanie.
Rozciąganie oznacza puszczanie.
Taśma tylna ciała przechowuje historię podtrzymywania siebie — momentów, w których człowiek musiał „utrzymać się”, mimo że coś w nim chciało się rozpaść.

Moment odkrycia — czas żałoby
Podczas rozmowy okazało się, że objawy pojawiły się niedługo po śmierci jej mamy — trzy miesiące wcześniej.
W tym momencie mapa zaczęła się zamykać.
Utrata rodzica aktywuje jedną z najgłębszych osi organizmu — relację bezpieczeństwa zapisaną w układzie nerka–serce (warstwa Shaoyin).
Nie jest to proces psychologiczny w zwykłym znaczeniu.
To reakcja całego układu regulacyjnego człowieka.
Ciało zaczyna mówić
Najbardziej niezwykłe wydarzyło się podczas badania.
Dotyk punktu na ramieniu wywoływał kłucie między łopatkami — w obszarze pola serca.
Dotyk przyczepu mięśnia dwugłowego powodował odczucie z przodu klatki piersiowej — w miejscu CV17.
Tył i przód spotkały się w jednym miejscu.
Serce stało się punktem przecięcia dwóch historii:
pamięci relacji (plecy),
aktualnego przeżywania (przód klatki).

Oddech jako most
Podczas terapii pojawiła się praca oddechowa:
najpierw oddech do brzucha,
potem do klatki piersiowej,
a następnie jedna fala łącząca oba obszary.
Brzuch — ziemia i ciało.
Klatka — relacja i uczucie.
Oddech stworzył most między tym, co poniżej przepony, a tym, co nosimy w sercu.

Shaoyin — oś życia i więzi
Akupunktura została poprowadzona przez warstwę Shaoyin — nerki i serce.
To warstwa:
więzi pierwotnej,
pamięci bycia chronionym,
doświadczenia życia i utraty.
Po około piętnastu minutach ciszy pacjentka weszła w głęboki stan transowy.
Pojawiły się wizualizacje. Zobaczyła swoją mamę i tatę.
Nie był to jedynie obraz pamięci.
Był to moment, w którym układ nerwowy odzyskuje figurę bezpieczeństwa, aby móc przeżyć stratę bez rozpadu.

„Czułam się jak piórko”
Pod koniec sesji powiedziała jedno zdanie:
„Czułam się, jakbym była lekkim piórkiem unoszącym się w powietrzu.”
W terapii jest to jeden z najczystszych znaków regulacji.
Ciężar, który wcześniej musiał być utrzymywany przez ciało, zostaje ponownie podtrzymany przez pole relacji i oddechu.

CV17 — miejsce, gdzie pustka może zostać zamieszkana
CV17, centrum klatki piersiowej, nazywane Morzem Qi, nie usuwa bólu.
On przywraca zdolność odczuwania.
Po stracie bliskiej osoby w sercu często nie ma bólu — jest pustka.
Terapia nie wypełnia jej czymś nowym.
Pozwala, aby życie mogło ponownie w niej zamieszkać.
Czego nauczyło mnie to spotkanie
Ciało tej kobiety opowiadało jedno zdanie:
„Jeśli puszczę, stracę więź.”
A proces terapeutyczny pozwolił odkryć coś głębszego:
więź nie znika — zmienia tylko swoją formę.
W takich momentach terapia przestaje być pracą z objawem.
Staje się towarzyszeniem przejściu.
Bo czasem ramię i noga bolą tylko dlatego, że serce uczy się żyć dalej.

Komentarze

Prześlij komentarz

Popularne posty z tego bloga

Kolano – zawias czasu

Kolano na pierwszy rzut oka to tylko staw, który zgina i prostuje nogę. Ale jeśli przyjrzeć się uważniej – to brama czasu. Zawias, który przenosi nas pomiędzy tym, co było, a tym, co ma dopiero nadejść. --- Kolano jako brama czasu Każdy ruch kolana ma wymiar symboliczny: Zgięcie → cofnięcie się, spojrzenie w przeszłość, powrót do tego, co już zapisane. Wyprost → krok naprzód, sięgnięcie po przyszłość. Przeprost → próba wyjścia „za bardzo do przodu”, wyprzedzenia samego siebie – często bolesna. Kolano przypomina nam, że czas płynie tylko w rytmie teraźniejszości. --- Mięśnie i ich opowieść Przód kolana → Czworogłowe uda (SI – jelito cienkie) Jelito cienkie to przeszłość – trawienie doświadczeń, wybieranie, co zostaje w nas, a co trzeba odrzucić. Wyprost kolana to pójście naprzód oparte na tym, co naprawdę zostało przyswojone. Tył kolana → Dwugłowe uda (LI – jelito grube) Jelito grube to przyszłość – puszczenie, odcięcie, zostawienie tego, co zbędne. Zgięcie kolana to zatrzymanie, cofnię...
Czytaj więcej

Ciało zawsze mówi pierwsze

Martyna i Robert tworzyli spokojną, kochającą się rodzinę. Plany, marzenia, czteroletni synek. Zwyczajna codzienność. A potem ból barku, pleców… i miesiące błądzenia między masażystami, terapeutami, lekarzami. Dopiero w styczniu rezonans ujawnił płyn w płucach i podwyższone markery. Kilka tygodni później – diagnoza: rak jelita z przerzutami. Zaawansowany, rozsiany. Zanim ktoś nazwał to po imieniu, ciało mówiło już od dawna. Wczoraj pracowałem też z inną kobietą – od sześciu tygodni miała silny ból szyi. Dwa tygodnie później poroniła. Dopiero potem połączyliśmy fakty: ten ból był pierwszym sygnałem, że coś dzieje się z płodem. Wczoraj, gdy pracowaliśmy z jej układem limfatycznym i punktami neurolimfatycznymi, napięcie ustąpiło. Ale ten ból – był krzykiem, którego nikt nie umiał odczytać. --- Ciało – pierwszy język choroby Nie zawsze umiemy tego słuchać. W Polsce wciąż świadomość wczesnych objawów nowotworów i innych chorób jest niska.  Kiedyś w Londynie widziałem plakat mówią...
Czytaj więcej

Subtelna pułapka duchowej regulacji

W rozwoju duchowym istnieje miejsce niezwykle subtelne. Tak subtelne, że łatwo je pomylić z przebudzeniem. Nie jest to już lęk. Nie jest to chaos. Nie jest to cierpienie. To jest… spokój. I właśnie tu zaczyna się pułapka. Miłość jako regulacja Miłość jako regulacja to stan, w którym: ciało się rozluźnia, serce się otwiera, układ nerwowy się uspokaja, pojawia się empatia, wdzięczność, bezpieczeństwo. To jest piękne. To jest potrzebne. To jest uzdrawiające. Ale… To nadal jest stan organizmu. To nadal jest doświadczenie zależne od warunków. Człowiek mówi wtedy: „Czuję się dobrze.” „Jestem w miłości.” „Wreszcie mam spokój.” To jest regulacja. Subtelna pułapka Pułapka pojawia się wtedy, gdy zaczynamy identyfikować regulację jako ostateczną duchowość. Wtedy powstaje nowe przywiązanie: chcę być spokojny, chcę być w miłości, chcę, żeby było dobrze, chcę pozostać w tym stanie. To „chcę” jest kluczowe. Bo to „chcę” zawiera lęk przed utratą regulacji. I w tym momencie miłość jako regulacja staje ...
Czytaj więcej