Frozen Shoulder — kiedy bark przestaje być stawem



W gabinecie terapeutycznym bark bardzo rzadko opowiada historię o barku.

Najczęściej opowiada historię o relacji.

O tym, jak człowiek sięga do świata.
Jak obejmuje.
Jak chroni serce — albo przestaje wiedzieć, w jaki sposób to robić.

W medycynie klasycznej „frozen shoulder” opisuje się jako stan zapalny, ograniczenie ruchu lub problem torebki stawowej. Coraz częściej jednak zauważa się jego związek z układem hormonalnym: menopauzą, zaburzeniami tarczycy, przewlekłym stresem czy regulacją kortyzolu.

Z perspektywy pracy somatycznej to nie jest przypadek.

Bo bark nie jest tylko stawem.
Jest horyzontem relacyjnym ciała.

---

Bark jako narząd relacji

Miednica odpowiada na pytanie:
„Czy jestem tutaj?”

Bark odpowiada na inne:
„Jak spotykam świat?”

Ramię biologicznie służy nie tylko do ruchu.
Służy do:

- sięgania,
- przyjmowania,
- obejmowania,
- stawiania granic,
- ochrony przestrzeni serca.

Dlatego frozen shoulder bardzo często pojawia się w momentach przejścia życiowego — gdy zmienia się sposób bycia w relacjach, a nie wtedy, gdy dochodzi do urazu.

---

Oś barku — rola osierdzia

W klasycznej medycynie chińskiej meridian osierdzia bywa tłumaczony jako „cyrkulacja”. W praktyce terapeutycznej bliższe prawdy jest inne znaczenie:

osierdzie reguluje dystans emocjonalny.

Nie decyduje, czy kochamy.
Decyduje, na ile możemy się otworzyć, pozostając bezpieczni.

Jego przebieg — od centrum klatki piersiowej (CV17), przez pachę, wewnętrzną stronę ramienia aż do dłoni — wyznacza wewnętrzną spiralę ruchu barku.

Biomechanicznie odpowiada to osi, wokół której rotuje głowa kości ramiennej.

Gdy osierdzie zwiększa ochronę:

- centrum rotacji zostaje zaburzone,
- rotatory zaczynają stabilizować zamiast poruszać,
- ruch zamienia się w sztywność.

Frozen shoulder często nie jest więc brakiem ruchu, lecz nadmiarem ochrony osi.

---

Rotatory jako obwodowy układ regulacji

Mięśnie stożka rotatorów można zobaczyć jak mały model regulacji hormonalnej:

- nadgrzebieniowy — inicjacja ruchu, impuls zmiany,
- podgrzebieniowy — ekspresja i wyjście na zewnątrz,
- obły mniejszy — adaptacja i dostosowanie,
- obły większy — przyciąganie i utrzymanie więzi,
- podłopatkowy — powrót do wnętrza.

Każdy z nich odpowiada innemu aspektowi relacji między światem a sercem.

---

Podłopatkowy — strażnik ostatnich 10%

W praktyce terapeutycznej często dzieje się coś charakterystycznego.

Po pracy z układem hormonalnym, punktami neurolimfatycznymi, obojczykami czy osią klatki piersiowej zakres ruchu wraca niemal całkowicie. Zostaje jednak niewielkie ograniczenie — ostatnie kilka stopni ruchu.

I dopiero praca z mięśniem podłopatkowym kończy proces.

Nie jest to przypadek.

Podłopatkowy, powiązany funkcjonalnie z meridianem serca, wykonuje rotację do wewnątrz — ruch przyjęcia. Nie otwiera relacji, lecz pozwala ją zintegrować.

Ciało jakby pytało:

«„Czy to doświadczenie może zostać przyjęte do serca?”»

Jeśli odpowiedź nie jest jeszcze gotowa, bark zatrzymuje się tuż przed pełnym ruchem.

---

Stronność barku — lewa i prawa historia

Frozen shoulder niemal zawsze ma swoją stronę, a strona niesie znaczenie.

Lewa (Yin) — związana z odczuwaniem i przyjmowaniem.
Często pojawia się u kobiet w okresie menopauzy, gdy zmienia się tożsamość relacyjna: z dawania i opieki ku obecności i byciu.

Ciało mówi wtedy:

«„Nie chcę już obejmować świata w dawny sposób.”»

Prawa (Yang) — związana z działaniem i wychodzeniem do świata.
Blokada pojawia się częściej przy przeciążeniu odpowiedzialnością i chronicznym „muszę”.

Ciało odpowiada:

«„Nie mam już energii, by sięgać tak jak wcześniej.”»

---

Menopauza jako przejście, nie problem

Spadek estrogenów zmienia nie tylko hormony, ale również:

- nawodnienie powięzi,
- regulację autonomiczną,
- próg poczucia bezpieczeństwa.

Relacja przestaje opierać się na tworzeniu i ekspansji, a zaczyna na obecności i integracji.

Frozen shoulder często jest etapem tej reorganizacji.

Nie chorobą — lecz zatrzymaniem między dwoma sposobami bycia.

---

Bark poza strukturą

Z perspektywy „Poza Strukturą” frozen shoulder nie mówi:

„nie ruszaj”.

On mówi:

«„Nie wracaj do starego sposobu relacji.”»

Osierdzie zatrzymuje spiralę ruchu,
dopóki serce nie odnajdzie nowego kierunku.

Dlatego prawdziwa terapia barku nie polega na naprawianiu stawu.

Polega na przywróceniu osi, w której ruch znów staje się spotkaniem.


Komentarze

Prześlij komentarz

Popularne posty z tego bloga

Kolano – zawias czasu

Kolano na pierwszy rzut oka to tylko staw, który zgina i prostuje nogę. Ale jeśli przyjrzeć się uważniej – to brama czasu. Zawias, który przenosi nas pomiędzy tym, co było, a tym, co ma dopiero nadejść. --- Kolano jako brama czasu Każdy ruch kolana ma wymiar symboliczny: Zgięcie → cofnięcie się, spojrzenie w przeszłość, powrót do tego, co już zapisane. Wyprost → krok naprzód, sięgnięcie po przyszłość. Przeprost → próba wyjścia „za bardzo do przodu”, wyprzedzenia samego siebie – często bolesna. Kolano przypomina nam, że czas płynie tylko w rytmie teraźniejszości. --- Mięśnie i ich opowieść Przód kolana → Czworogłowe uda (SI – jelito cienkie) Jelito cienkie to przeszłość – trawienie doświadczeń, wybieranie, co zostaje w nas, a co trzeba odrzucić. Wyprost kolana to pójście naprzód oparte na tym, co naprawdę zostało przyswojone. Tył kolana → Dwugłowe uda (LI – jelito grube) Jelito grube to przyszłość – puszczenie, odcięcie, zostawienie tego, co zbędne. Zgięcie kolana to zatrzymanie, cofnię...
Czytaj więcej

Ciało zawsze mówi pierwsze

Martyna i Robert tworzyli spokojną, kochającą się rodzinę. Plany, marzenia, czteroletni synek. Zwyczajna codzienność. A potem ból barku, pleców… i miesiące błądzenia między masażystami, terapeutami, lekarzami. Dopiero w styczniu rezonans ujawnił płyn w płucach i podwyższone markery. Kilka tygodni później – diagnoza: rak jelita z przerzutami. Zaawansowany, rozsiany. Zanim ktoś nazwał to po imieniu, ciało mówiło już od dawna. Wczoraj pracowałem też z inną kobietą – od sześciu tygodni miała silny ból szyi. Dwa tygodnie później poroniła. Dopiero potem połączyliśmy fakty: ten ból był pierwszym sygnałem, że coś dzieje się z płodem. Wczoraj, gdy pracowaliśmy z jej układem limfatycznym i punktami neurolimfatycznymi, napięcie ustąpiło. Ale ten ból – był krzykiem, którego nikt nie umiał odczytać. --- Ciało – pierwszy język choroby Nie zawsze umiemy tego słuchać. W Polsce wciąż świadomość wczesnych objawów nowotworów i innych chorób jest niska.  Kiedyś w Londynie widziałem plakat mówią...
Czytaj więcej

Subtelna pułapka duchowej regulacji

W rozwoju duchowym istnieje miejsce niezwykle subtelne. Tak subtelne, że łatwo je pomylić z przebudzeniem. Nie jest to już lęk. Nie jest to chaos. Nie jest to cierpienie. To jest… spokój. I właśnie tu zaczyna się pułapka. Miłość jako regulacja Miłość jako regulacja to stan, w którym: ciało się rozluźnia, serce się otwiera, układ nerwowy się uspokaja, pojawia się empatia, wdzięczność, bezpieczeństwo. To jest piękne. To jest potrzebne. To jest uzdrawiające. Ale… To nadal jest stan organizmu. To nadal jest doświadczenie zależne od warunków. Człowiek mówi wtedy: „Czuję się dobrze.” „Jestem w miłości.” „Wreszcie mam spokój.” To jest regulacja. Subtelna pułapka Pułapka pojawia się wtedy, gdy zaczynamy identyfikować regulację jako ostateczną duchowość. Wtedy powstaje nowe przywiązanie: chcę być spokojny, chcę być w miłości, chcę, żeby było dobrze, chcę pozostać w tym stanie. To „chcę” jest kluczowe. Bo to „chcę” zawiera lęk przed utratą regulacji. I w tym momencie miłość jako regulacja staje ...
Czytaj więcej