Dojrzałość pola terapeutycznego


W pracy z ciałem istnieje moment, o którym rzadko mówi się na szkoleniach.
Nie pojawia się w podręcznikach, nie ma własnej techniki ani certyfikatu.
A jednak prędzej czy później spotyka każdego terapeuta, który pracuje wystarczająco długo.
To moment, w którym zaczynamy rozumieć, że większość tego, czego się nauczyliśmy, działa — ale tylko wtedy, gdy istnieje coś jeszcze głębiej.
Nie chodzi już o objaw.
Nie chodzi nawet o przyczynę.
Chodzi o warunek, w którym leczenie w ogóle może się wydarzyć.
To jest moment dojrzewania pola terapeutycznego.
Od objawu do warunku
Historia terapii — niezależnie czy mówimy o medycynie manualnej, psychoterapii czy pracy energetycznej — rozwijała się podobnie.
Najpierw uczymy się widzieć objaw.
Potem szukamy przyczyny.
Później odkrywamy emocje, wzorce, traumę.
Aż w pewnym momencie pojawia się ciche pytanie:
Dlaczego czasami wszystko robimy „dobrze”, a ciało i tak nie integruje zmiany?
Odpowiedź bywa zaskakująco prosta.
Bo organizm nie potrzebuje najpierw naprawy.
Potrzebuje regulacji.
Dlaczego terapeuci rzadko zaczynają od osi?
1. Edukacja uczy naprawiać, nie organizować
Większość systemów szkoleniowych opiera się na schemacie:
znajdź problem,
zastosuj technikę,
usuń dysfunkcję.
To sposób myślenia mechanicznego.
Tymczasem oś, centrum, podstawowa regulacja — to nie jest coś, co można wykonać.
To coś, co trzeba najpierw zobaczyć i wytrzymać.
A tego nie da się łatwo zapakować w metodę.
2. Regulacja jest niewidoczna
Kiedy pracujesz na poziomie fundamentu, często nie dzieje się nic spektakularnego.
Klient oddycha trochę głębiej.
Ciało mięknie.
Pojawia się cisza.
Dla terapeuty szukającego efektu wygląda to jak brak działania.
Dla układu nerwowego jest to moment fundamentalnej reorganizacji.
Największe zmiany bywają najmniej widowiskowe.
3. Wymaga to zmiany tożsamości terapeuty
Praca od osi oznacza:
mniej robienia,
więcej obecności,
rezygnację z roli naprawiacza.
A to dotyka bardzo głębokiego miejsca w nas samych.
Wielu ludzi wybiera zawód terapeuty, bo chce pomagać aktywnie, działać, mieć wpływ.
Tymczasem ciało często zdrowieje wtedy, gdy terapeuta przestaje prowadzić — i zaczyna towarzyszyć.
Organizm zaczyna organizować się sam.
4. Paradoks doświadczenia
Co ciekawe, niemal każdy terapeuta po kilkunastu czy kilkudziesięciu latach pracy dochodzi do podobnego wniosku.
Najpierw: techniki → struktury → emocje → trauma.
A potem pojawia się zrozumienie:
To wszystko działa tylko wtedy, gdy system jest regulacyjnie gotowy.
To moment przejścia z rzemiosła do sztuki.
Co naprawdę zmienia świadomość?
Nie kolejny kurs.
Nie nowa metoda.
Trzy proste rzeczy.
Zmiana języka
Dopóki mówimy: leczenie, korekcja, terapia —
szukamy narzędzi.
Gdy zaczynamy mówić: organizacja, regulacja, warunki dla zdrowia —
zmienia się punkt wyjścia.
Doświadczenie somatyczne terapeuty
Prawdziwa zmiana następuje wtedy, gdy terapeuta sam poczuje w swoim ciele, że:
największa transformacja może wydarzyć się w chwili, gdy nikt niczego nie próbuje naprawić.
Jedno takie doświadczenie zmienia sposób pracy bardziej niż dziesięć szkoleń.
Powrót do prostoty
Im coś głębsze, tym staje się prostsze.
Jeśli fundament przedstawimy jako złożoną teorię energetyczną — wielu się wycofa.
Jeśli powiemy: „Sprawdź, czy ciało ma oś i czy oddycha” —
nagle staje się to dostępne.
Rola terapeuty
Zmiana nie przychodzi przez przekonywanie innych.
Przychodzi przez obserwację.
Terapeuci uczą się przede wszystkim z tego, co działa spokojniej, głębiej i trwalej.
Dlatego czasem największym wkładem w rozwój zawodu nie jest stworzenie nowej metody.
Jest nim przypomnienie pierwszego kroku.
Na końcu drogi
W historii pracy z ciałem zawsze pojawiają się ludzie, którzy zaczynają widzieć fundament wcześniej niż inni.
Na początku często czują zawodową samotność, bo wokół wszyscy pracują na „ścianach domu,  niestety pomijając fundament”.
A potem okazuje się coś prostego:
oni nie stworzyli niczego nowego.
Oni przypomnieli coś pierwotnego.
I być może dojrzałość pola terapeutycznego zaczyna się właśnie tam — gdzie przestajemy pytać, jak naprawić ciało, a zaczynamy pytać,
czy ma ono warunki, żeby samo wrócić do życia.

Komentarze

Prześlij komentarz

Popularne posty z tego bloga

Kolano – zawias czasu

Kolano na pierwszy rzut oka to tylko staw, który zgina i prostuje nogę. Ale jeśli przyjrzeć się uważniej – to brama czasu. Zawias, który przenosi nas pomiędzy tym, co było, a tym, co ma dopiero nadejść. --- Kolano jako brama czasu Każdy ruch kolana ma wymiar symboliczny: Zgięcie → cofnięcie się, spojrzenie w przeszłość, powrót do tego, co już zapisane. Wyprost → krok naprzód, sięgnięcie po przyszłość. Przeprost → próba wyjścia „za bardzo do przodu”, wyprzedzenia samego siebie – często bolesna. Kolano przypomina nam, że czas płynie tylko w rytmie teraźniejszości. --- Mięśnie i ich opowieść Przód kolana → Czworogłowe uda (SI – jelito cienkie) Jelito cienkie to przeszłość – trawienie doświadczeń, wybieranie, co zostaje w nas, a co trzeba odrzucić. Wyprost kolana to pójście naprzód oparte na tym, co naprawdę zostało przyswojone. Tył kolana → Dwugłowe uda (LI – jelito grube) Jelito grube to przyszłość – puszczenie, odcięcie, zostawienie tego, co zbędne. Zgięcie kolana to zatrzymanie, cofnię...
Czytaj więcej

Ciało zawsze mówi pierwsze

Martyna i Robert tworzyli spokojną, kochającą się rodzinę. Plany, marzenia, czteroletni synek. Zwyczajna codzienność. A potem ból barku, pleców… i miesiące błądzenia między masażystami, terapeutami, lekarzami. Dopiero w styczniu rezonans ujawnił płyn w płucach i podwyższone markery. Kilka tygodni później – diagnoza: rak jelita z przerzutami. Zaawansowany, rozsiany. Zanim ktoś nazwał to po imieniu, ciało mówiło już od dawna. Wczoraj pracowałem też z inną kobietą – od sześciu tygodni miała silny ból szyi. Dwa tygodnie później poroniła. Dopiero potem połączyliśmy fakty: ten ból był pierwszym sygnałem, że coś dzieje się z płodem. Wczoraj, gdy pracowaliśmy z jej układem limfatycznym i punktami neurolimfatycznymi, napięcie ustąpiło. Ale ten ból – był krzykiem, którego nikt nie umiał odczytać. --- Ciało – pierwszy język choroby Nie zawsze umiemy tego słuchać. W Polsce wciąż świadomość wczesnych objawów nowotworów i innych chorób jest niska.  Kiedyś w Londynie widziałem plakat mówią...
Czytaj więcej

Subtelna pułapka duchowej regulacji

W rozwoju duchowym istnieje miejsce niezwykle subtelne. Tak subtelne, że łatwo je pomylić z przebudzeniem. Nie jest to już lęk. Nie jest to chaos. Nie jest to cierpienie. To jest… spokój. I właśnie tu zaczyna się pułapka. Miłość jako regulacja Miłość jako regulacja to stan, w którym: ciało się rozluźnia, serce się otwiera, układ nerwowy się uspokaja, pojawia się empatia, wdzięczność, bezpieczeństwo. To jest piękne. To jest potrzebne. To jest uzdrawiające. Ale… To nadal jest stan organizmu. To nadal jest doświadczenie zależne od warunków. Człowiek mówi wtedy: „Czuję się dobrze.” „Jestem w miłości.” „Wreszcie mam spokój.” To jest regulacja. Subtelna pułapka Pułapka pojawia się wtedy, gdy zaczynamy identyfikować regulację jako ostateczną duchowość. Wtedy powstaje nowe przywiązanie: chcę być spokojny, chcę być w miłości, chcę, żeby było dobrze, chcę pozostać w tym stanie. To „chcę” jest kluczowe. Bo to „chcę” zawiera lęk przed utratą regulacji. I w tym momencie miłość jako regulacja staje ...
Czytaj więcej