Rodzice i dzieci nie działają na tym samym oprogramowaniu


Coraz częściej w pracy z ciałem, emocjami i rodzinami widzę jedno bardzo wyraźne zjawisko:
rodzice i dzieci funkcjonują na zupełnie innych „systemach operacyjnych”.
I nie jest to niczyja wina.
To jest efekt różnych warunków startowych.
Oprogramowanie przetrwania
Większość dzisiejszych dorosłych instalowała swoje podstawowe strategie w świecie, który:
był mniej przewidywalny,
częściej wymagał czujności,
opierał się na kontroli, dopasowaniu, napięciu.
W takich warunkach powstaje oprogramowanie przetrwania:
bądź czujny,
kontroluj sytuację,
przewiduj zagrożenia,
nie puszczaj napięcia,
lepiej dmuchać na zimne.
To nie był błąd.
To była inteligentna adaptacja do tamtych realiów.
Dzieci rodzą się w innym świecie
Wielu dzisiejszym dzieciom świat oferuje coś zupełnie innego:
większe poczucie bezpieczeństwa,
dostęp do informacji,
większą swobodę ekspresji,
szybszy kontakt z relacją, kreatywnością, sensem.
Ich układ nerwowy nie musi cały czas pracować w trybie alarmowym.
Ich „oprogramowanie startowe” jest:
bardziej elastyczne,
mniej oparte na kontroli,
bardziej nastawione na eksplorację niż obronę.
I tu zaczyna się napięcie.
Gdzie rodzi się konflikt
Problem nie pojawia się dlatego, że rodzice robią coś „źle”.
Pojawia się wtedy, gdy:
stare oprogramowanie próbuje zainstalować się
na nowym systemie.
Rodzic, który sam funkcjonuje w trybie:
ciągłego napięcia,
nadodpowiedzialności,
kontroli,
często – zupełnie nieświadomie –
próbuje przekazać dziecku te same strategie.
Bo one uratowały jego.
Dzieci jako lustra systemu
Dzieci bardzo rzadko buntują się bez powodu.
One reagują na niespójność systemu, w którym żyją.
Często widzimy to jako:
trudności szkolne,
nadpobudliwość albo wycofanie,
objawy emocjonalne,
napięcia w ciele.
Ale bardzo często to nie dziecko jest problemem.
To dziecko jest nośnikiem informacji o systemie rodzinnym.
W szkołach widać to wyraźnie:
ogromny potencjał dzieci,
ich wrażliwość i świadomość,
i jednocześnie ciężar starych programów, które próbują się na nich nałożyć.
Najważniejsze zdanie w tej relacji
Jeśli miałoby paść jedno zdanie, które wszystko to porządkuje, to byłoby ono takie:
To, co było konieczne do przetrwania wczoraj,
dziś może ograniczać rozwój.
I drugie, równie ważne:
Dzieci nie potrzebują, żebyśmy instalowali im nasze stare programy.
One potrzebują, żebyśmy zaktualizowali własne.
Co to ma wspólnego z ciałem
Dokładnie ten sam mechanizm widzimy w somatyce:
stare napięcia to stare algorytmy bezpieczeństwa,
kontrola to przewlekłe pobudzenie,
„przegrzewający się system” to ciało, które nigdy nie dostaje sygnału, że jest bezpiecznie.
Ciało – tak jak dziecko – wcześniej czy później powie: „to już nie działa”.
I zrobi to objawem.
Poza strukturą
To nie jest tekst przeciwko rodzicom.
To nie jest idealizowanie dzieci.
To nie jest teoria wychowawcza.
To jest obserwacja zmiany warunków.
Świat się zmienia.
Świadomość się zmienia.
Systemy się zmieniają.
I my też mamy prawo się aktualizować.
Czasem największym darem dla dziecka
nie jest kolejna strategia wychowawcza,
tylko rodzic, który odważył się sprawdzić własne ustawienia.
Poza strukturą.

Komentarze

Prześlij komentarz

Popularne posty z tego bloga

Kolano – zawias czasu

Kolano na pierwszy rzut oka to tylko staw, który zgina i prostuje nogę. Ale jeśli przyjrzeć się uważniej – to brama czasu. Zawias, który przenosi nas pomiędzy tym, co było, a tym, co ma dopiero nadejść. --- Kolano jako brama czasu Każdy ruch kolana ma wymiar symboliczny: Zgięcie → cofnięcie się, spojrzenie w przeszłość, powrót do tego, co już zapisane. Wyprost → krok naprzód, sięgnięcie po przyszłość. Przeprost → próba wyjścia „za bardzo do przodu”, wyprzedzenia samego siebie – często bolesna. Kolano przypomina nam, że czas płynie tylko w rytmie teraźniejszości. --- Mięśnie i ich opowieść Przód kolana → Czworogłowe uda (SI – jelito cienkie) Jelito cienkie to przeszłość – trawienie doświadczeń, wybieranie, co zostaje w nas, a co trzeba odrzucić. Wyprost kolana to pójście naprzód oparte na tym, co naprawdę zostało przyswojone. Tył kolana → Dwugłowe uda (LI – jelito grube) Jelito grube to przyszłość – puszczenie, odcięcie, zostawienie tego, co zbędne. Zgięcie kolana to zatrzymanie, cofnię...
Czytaj więcej

Ciało zawsze mówi pierwsze

Martyna i Robert tworzyli spokojną, kochającą się rodzinę. Plany, marzenia, czteroletni synek. Zwyczajna codzienność. A potem ból barku, pleców… i miesiące błądzenia między masażystami, terapeutami, lekarzami. Dopiero w styczniu rezonans ujawnił płyn w płucach i podwyższone markery. Kilka tygodni później – diagnoza: rak jelita z przerzutami. Zaawansowany, rozsiany. Zanim ktoś nazwał to po imieniu, ciało mówiło już od dawna. Wczoraj pracowałem też z inną kobietą – od sześciu tygodni miała silny ból szyi. Dwa tygodnie później poroniła. Dopiero potem połączyliśmy fakty: ten ból był pierwszym sygnałem, że coś dzieje się z płodem. Wczoraj, gdy pracowaliśmy z jej układem limfatycznym i punktami neurolimfatycznymi, napięcie ustąpiło. Ale ten ból – był krzykiem, którego nikt nie umiał odczytać. --- Ciało – pierwszy język choroby Nie zawsze umiemy tego słuchać. W Polsce wciąż świadomość wczesnych objawów nowotworów i innych chorób jest niska.  Kiedyś w Londynie widziałem plakat mówią...
Czytaj więcej

Subtelna pułapka duchowej regulacji

W rozwoju duchowym istnieje miejsce niezwykle subtelne. Tak subtelne, że łatwo je pomylić z przebudzeniem. Nie jest to już lęk. Nie jest to chaos. Nie jest to cierpienie. To jest… spokój. I właśnie tu zaczyna się pułapka. Miłość jako regulacja Miłość jako regulacja to stan, w którym: ciało się rozluźnia, serce się otwiera, układ nerwowy się uspokaja, pojawia się empatia, wdzięczność, bezpieczeństwo. To jest piękne. To jest potrzebne. To jest uzdrawiające. Ale… To nadal jest stan organizmu. To nadal jest doświadczenie zależne od warunków. Człowiek mówi wtedy: „Czuję się dobrze.” „Jestem w miłości.” „Wreszcie mam spokój.” To jest regulacja. Subtelna pułapka Pułapka pojawia się wtedy, gdy zaczynamy identyfikować regulację jako ostateczną duchowość. Wtedy powstaje nowe przywiązanie: chcę być spokojny, chcę być w miłości, chcę, żeby było dobrze, chcę pozostać w tym stanie. To „chcę” jest kluczowe. Bo to „chcę” zawiera lęk przed utratą regulacji. I w tym momencie miłość jako regulacja staje ...
Czytaj więcej