„Łopatka podwieszona pod głową”


Oś serca – linia ojcowska – skrzyżowanie w ciele


---

1. Kontekst kliniczny

Pacjentka zgłosiła się z wieloletnim bólem prawego biodra oraz nawracającym napięciem i bólem lewego barku / ramienia.
Układ ten był już wcześniej częściowo opracowany — skrzyżowanie prawa noga – lewy bark uległo poprawie funkcjonalnej i objawowej.

Na tej sesji intencją nie było „naprawianie bólu”, lecz zejście głębiej:
sprawdzenie, czy w ciele istnieje jeszcze nierozpoznany węzeł osiowy, który nadal podtrzymuje dawny wzorzec.


---

2. Wejście trzewne – trzy elementy jako mapa osi

Praca rozpoczęła się według podejścia Human Therapy (Jędrzejczyk) — poprzez trzy elementy, nie jako system teoretyczny, lecz jako wejścia do osi ciała.

🔥 Element Ognia – centrum

Praca wokół pępka, na jelicie cienkim, ruchem ósemkowym i spiralnym.
Już na tym etapie pojawił się wyraźny odruch do prawego biodra, wewnętrznej strony kolana oraz kostki.

To był pierwszy sygnał:

> centrum ciała komunikuje się z dołem, ale nie ma pełnego przepływu.



Po ustąpieniu odruchu wykonano technikę na mostku (przepompowanie dla serca), stabilizując oś pionową.


---

🔩 Element Metalu – góra i dół

Praca na górnym otworze klatki piersiowej po lewej stronie (LU 1–2) wywołała silne reakcje aż do stóp.
Następnie przejście do prawego kolca biodrowego, okolice esicy i zastawki krętniczo-kątniczej — ponownie odruchy do prawego biodra, kolana i kostki.

W tym momencie było już jasne:

> góra (płuca) i dół (jelito grube) są połączone,
ale oś nie zamyka się w sercu.




---

💧 Element Wody – ujawnienie osi pamięci

Praca na prawej nerce spowodowała wyraźny, liniowy odruch:

do tyłu szyi

przez punkt boczny po lewej stronie od CV15

aż do BL 10 (u podstawy czaszki)


To nie był przypadkowy tor.
To była linia osiowa pamięci.

Sprawdzenie znaczenia BL 10 ujawniło temat:

> brak wsparcia i uwagi ze strony ojca



Pacjentka natychmiast potwierdziła trafność — bez analizy, bez narracji, z głęboką reakcją wewnętrzną.
Terapeutycznie nie było potrzeby wchodzić w historię.
Pole już wiedziało.


---

3. Łopatka jako „skrzydło podwieszone pod głową”

Podczas dalszej obserwacji zauważalne było:

uniesienie lewej łopatki

wrażenie, jakby bark był „ciągnięty ku górze”


Praca manualna:

jedna ręka pod łopatką („pod skrzydłem”)

druga ręka z przodu, w okolicy połączenia mostek–ramię


W tym momencie pacjentka poczuła bezpośrednie połączenie z punktem potylicznym, dokładnie tym, który wcześniej się ujawnił.

To był kluczowy moment kliniczny:

> Łopatka nie była połączona z sercem.
Była podwieszona pod głową.



Jakby ciało próbowało:

„unieść skrzydło”

wznieść się

znaleźć wsparcie nie w centrum, lecz w strukturze kontroli



---

4. Powrót skrzydła do serca – CV17 jako brama integracji

Przy dalszym utrzymaniu łopatki, intencyjnie wprowadzono kontakt z CV17 —
nie jako punkt, lecz jako miejsce spotkania skrzydła i serca.

W momencie, gdy:

łopatka została „odpięta” od głowy

a połączona z centrum klatki piersiowej


nastąpiło:

natychmiastowe zejście napięcia z kończyny górnej

rozluźnienie nadgarstka w przebiegu TR / PC

wyraźne uspokojenie pola


Pacjentka spontanicznie weszła w obrazy męskiej linii rodowej —
bez sugestii, bez prowadzenia, bez narracji.

To nie był proces mentalny.
To była integracja osi serce–ojciec–tożsamość.


---

5. Znaczenie punktu bocznego przy CV15

Punkt boczny przy wyrostku mieczykowatym (obok CV15) pojawia się w pracy wtedy, gdy:

serce nie miało bezpiecznej przestrzeni, by wystąpić

relacja z autorytetem (ojciec) była nieobecna lub niewspierająca

skrzydła (łopatki) próbowały unieść się bez zakorzenienia w centrum


To punkt, w którym:

osierdzie pełni funkcję kurtyny scenicznej

ciało decyduje, czy serce może się pokazać


W tym przypadku:

> kurtyna była zamknięta nie z lęku,
lecz z braku wsparcia.




---

6. Podsumowanie terapeutyczne


serce nie zawsze jest zamknięte z powodu traumy —
czasem z powodu braku kogoś, kto je zobaczył


Najważniejsze:

> Nie wszystko trzeba „przerabiać”.
Czasem wystarczy przywrócić właściwe połączenie osi.❣️❣️❣️




---

Komentarze

Prześlij komentarz

Popularne posty z tego bloga

Kolano – zawias czasu

Kolano na pierwszy rzut oka to tylko staw, który zgina i prostuje nogę. Ale jeśli przyjrzeć się uważniej – to brama czasu. Zawias, który przenosi nas pomiędzy tym, co było, a tym, co ma dopiero nadejść. --- Kolano jako brama czasu Każdy ruch kolana ma wymiar symboliczny: Zgięcie → cofnięcie się, spojrzenie w przeszłość, powrót do tego, co już zapisane. Wyprost → krok naprzód, sięgnięcie po przyszłość. Przeprost → próba wyjścia „za bardzo do przodu”, wyprzedzenia samego siebie – często bolesna. Kolano przypomina nam, że czas płynie tylko w rytmie teraźniejszości. --- Mięśnie i ich opowieść Przód kolana → Czworogłowe uda (SI – jelito cienkie) Jelito cienkie to przeszłość – trawienie doświadczeń, wybieranie, co zostaje w nas, a co trzeba odrzucić. Wyprost kolana to pójście naprzód oparte na tym, co naprawdę zostało przyswojone. Tył kolana → Dwugłowe uda (LI – jelito grube) Jelito grube to przyszłość – puszczenie, odcięcie, zostawienie tego, co zbędne. Zgięcie kolana to zatrzymanie, cofnię...
Czytaj więcej

Ciało zawsze mówi pierwsze

Martyna i Robert tworzyli spokojną, kochającą się rodzinę. Plany, marzenia, czteroletni synek. Zwyczajna codzienność. A potem ból barku, pleców… i miesiące błądzenia między masażystami, terapeutami, lekarzami. Dopiero w styczniu rezonans ujawnił płyn w płucach i podwyższone markery. Kilka tygodni później – diagnoza: rak jelita z przerzutami. Zaawansowany, rozsiany. Zanim ktoś nazwał to po imieniu, ciało mówiło już od dawna. Wczoraj pracowałem też z inną kobietą – od sześciu tygodni miała silny ból szyi. Dwa tygodnie później poroniła. Dopiero potem połączyliśmy fakty: ten ból był pierwszym sygnałem, że coś dzieje się z płodem. Wczoraj, gdy pracowaliśmy z jej układem limfatycznym i punktami neurolimfatycznymi, napięcie ustąpiło. Ale ten ból – był krzykiem, którego nikt nie umiał odczytać. --- Ciało – pierwszy język choroby Nie zawsze umiemy tego słuchać. W Polsce wciąż świadomość wczesnych objawów nowotworów i innych chorób jest niska.  Kiedyś w Londynie widziałem plakat mówią...
Czytaj więcej

Subtelna pułapka duchowej regulacji

W rozwoju duchowym istnieje miejsce niezwykle subtelne. Tak subtelne, że łatwo je pomylić z przebudzeniem. Nie jest to już lęk. Nie jest to chaos. Nie jest to cierpienie. To jest… spokój. I właśnie tu zaczyna się pułapka. Miłość jako regulacja Miłość jako regulacja to stan, w którym: ciało się rozluźnia, serce się otwiera, układ nerwowy się uspokaja, pojawia się empatia, wdzięczność, bezpieczeństwo. To jest piękne. To jest potrzebne. To jest uzdrawiające. Ale… To nadal jest stan organizmu. To nadal jest doświadczenie zależne od warunków. Człowiek mówi wtedy: „Czuję się dobrze.” „Jestem w miłości.” „Wreszcie mam spokój.” To jest regulacja. Subtelna pułapka Pułapka pojawia się wtedy, gdy zaczynamy identyfikować regulację jako ostateczną duchowość. Wtedy powstaje nowe przywiązanie: chcę być spokojny, chcę być w miłości, chcę, żeby było dobrze, chcę pozostać w tym stanie. To „chcę” jest kluczowe. Bo to „chcę” zawiera lęk przed utratą regulacji. I w tym momencie miłość jako regulacja staje ...
Czytaj więcej