„Kiedy jelito grube nie puszcza – biodro nie idzie dalej”


Kontekst życiowy (pole)

Pacjentka zgłasza nowy ból w lewym biodrze.
Nietypowy, bo:

zwykle doświadcza bólu po prawej stronie,

w okolicy połączenia m. pośladkowego z m. czworobocznym lędźwi,

ten wzorzec jest jej „znany”, oswojony.


Tym razem ciało mówi inaczej.

W wywiadzie:

świeża utrata pracy,

emocjonalnie: „już się z tym pogodziłam”,

pod spodem: lęk egzystencjalny
(czy znajdzie nową pracę, czy będzie bezpiecznie finansowo),

dominujący stan: zawieszenie przed działaniem.


Kluczowe zdanie pola (niewypowiedziane, ale obecne w ciele):

> „Jeszcze nie wiem, w którą stronę iść.”




---

Etap 1 – obserwacja globalna (oś i taśmy)

Ciało w stanie stresu systemowego, ale bez dramatycznych objawów strukturalnych.

Decydujące okazało się nie to, gdzie boli, ale kiedy i w jakiej relacji ból się pojawia.


---

Etap 2 – test funkcjonalny, który otwiera historię

Pozycja: leżenie na plecach
Test: uniesienie lewej nogi do góry

Efekt:

ból pojawia się po PRAWEJ stronie,

dokładnie w m. czworobocznym lędźwi (QL).


Już tutaj widać klucz:

> lewa noga → prawa strona tułowia
dolna część → górna stabilizacja
ruch → odpowiedź osiowa



To nie jest lokalny problem biodra.
To jest problem transferu napięcia przez oś.


---

Etap 3 – test korekcyjny (czyli: „kto trzyma oś?”)

Terapeuta przykłada rękę do prawego barku.

Ten sam test:

uniesienie lewej nogi

ból znika.


To moment diagnostyczny.

Wniosek kliniczny:

Stabilizacja barku:

zamyka obwód górny,

przywraca ciągłość osi,

odciąża QL po przeciwnej stronie.


Czyli:

> problem NIE leży w biodrze ani w lędźwiach
problem leży w przerwanym przepływie przez środek.




---

Etap 4 – pytanie kluczowe terapeuty

> „Gdzie w tym ciele coś nie chce przejść dalej?”



Nie „gdzie boli”, tylko:

gdzie ruch się zatrzymuje,

gdzie energia nie przechodzi z jednego systemu do drugiego.



---

Etap 5 – wejście trzewne: punkt przejścia

Znaleziono wyraźną blokadę w:

okrężnicy poprzecznej po lewej stronie,

dokładnie w miejscu przejścia: transverse colon → descending colon,

okolica śledziony / żołądka.


To klasyczny punkt „zatrzymania trawienia doświadczenia”.

Symbolicznie:

wydarzenie zostało „przyjęte” (utrata pracy),

ale nie zostało puszczone dalej,

system nadal je trzyma, mimo że „głowa już wie”.



---

Etap 6 – potwierdzenie mięśniowe (logika warstw)

Test w zgięciu bioder 90° (utrzymanie nóg):

pacjentka nie jest w stanie utrzymać pozycji,

pojawia się napięcie i ból w m. czworobocznym lędźwi.


I tu pojawia się piękna, czysta mapa:

czworogłowy uda → Jelito Cienkie (przyjmowanie, selekcja),

Quadratus Lumborum → Jelito Grube (puszczanie).


👉 Jelito cienkie nie może dalej przyjąć,
👉 dopóki jelito grube nie puści.

To dokładnie to, co działo się w jej życiu:

> „Jeszcze nie mogę ruszyć dalej, bo coś w środku wciąż trzymam.”




---

Etap 7 – interwencja kluczowa (a nie „leczenie biodra”)

Praca została skierowana na:

1. Zastawkę krętniczo–kątniczą (po PRAWEJ stronie)
– punkt decyzyjny przejścia,


2. Odpowiednią okolicę podżebrową po LEWEJ stronie
– neurolimfatyczne punkty jelita cienkiego i poprzecznicy.



Czas pracy: ok. 3 minuty.

Efekt:

napięcie w QL puszcza,

test zgięcia bioder staje się możliwy,

ciało „oddaje ciężar”.



---

Etap 8 – integracja oddechem (domknięcie osi)

Zastosowano dwa oddechy:

1. Fire breathing
– rytmiczna aktywacja przepony,
– poruszenie stagnacji.


2. Oddech alkalizujący (głęboki, wolny)
– wsparcie poprzecznicy,
– synchronizacja przepony z trzewiami.



Przepona – kluczowy mediator między:

emocją,

jelitami,

ruchem bioder,

decyzją życiową.



---

Interpretacja w języku 6 warstw

Dominująca warstwa:

SHAOYANG / YANG MING

Shaoyang: brak decyzji, zawieszenie kierunku,

Yang Ming: trzymanie ciężaru zamiast ruchu.


Oś konfliktu:

lewe biodro – prawy bark

Klasyczny wzorzec:

> „Chcę ruszyć, ale coś mnie trzyma w poprzek.”




---

Najważniejsza lekcja terapeutyczna

To NIE był problem biodra.
To był problem niedomkniętego procesu trawienia życia.

Biodro było tylko miejscem ujścia napięcia,
a bark – zastępczym stabilizatorem osi.


---

Fragment narracyjny „Poza Strukturą” (do książki)

> Czasem ciało nie boli tam, gdzie coś się stało. Boli tam, gdzie ruch nie może przejść dalej.



> Straciła pracę. Głowa już to wiedziała. Serce już się pogodziło. Ale jelito grube wciąż trzymało historię.



> Więc biodro nie mogło iść naprzód. A bark musiał trzymać świat za dwoje.



> Gdy jelito puściło – biodro znalazło kierunek. Nie dlatego, że je „naprawiono”. Tylko dlatego, że coś w środku w końcu mogło odejść.

Komentarze

Prześlij komentarz

Popularne posty z tego bloga

Kolano – zawias czasu

Kolano na pierwszy rzut oka to tylko staw, który zgina i prostuje nogę. Ale jeśli przyjrzeć się uważniej – to brama czasu. Zawias, który przenosi nas pomiędzy tym, co było, a tym, co ma dopiero nadejść. --- Kolano jako brama czasu Każdy ruch kolana ma wymiar symboliczny: Zgięcie → cofnięcie się, spojrzenie w przeszłość, powrót do tego, co już zapisane. Wyprost → krok naprzód, sięgnięcie po przyszłość. Przeprost → próba wyjścia „za bardzo do przodu”, wyprzedzenia samego siebie – często bolesna. Kolano przypomina nam, że czas płynie tylko w rytmie teraźniejszości. --- Mięśnie i ich opowieść Przód kolana → Czworogłowe uda (SI – jelito cienkie) Jelito cienkie to przeszłość – trawienie doświadczeń, wybieranie, co zostaje w nas, a co trzeba odrzucić. Wyprost kolana to pójście naprzód oparte na tym, co naprawdę zostało przyswojone. Tył kolana → Dwugłowe uda (LI – jelito grube) Jelito grube to przyszłość – puszczenie, odcięcie, zostawienie tego, co zbędne. Zgięcie kolana to zatrzymanie, cofnię...
Czytaj więcej

Ciało zawsze mówi pierwsze

Martyna i Robert tworzyli spokojną, kochającą się rodzinę. Plany, marzenia, czteroletni synek. Zwyczajna codzienność. A potem ból barku, pleców… i miesiące błądzenia między masażystami, terapeutami, lekarzami. Dopiero w styczniu rezonans ujawnił płyn w płucach i podwyższone markery. Kilka tygodni później – diagnoza: rak jelita z przerzutami. Zaawansowany, rozsiany. Zanim ktoś nazwał to po imieniu, ciało mówiło już od dawna. Wczoraj pracowałem też z inną kobietą – od sześciu tygodni miała silny ból szyi. Dwa tygodnie później poroniła. Dopiero potem połączyliśmy fakty: ten ból był pierwszym sygnałem, że coś dzieje się z płodem. Wczoraj, gdy pracowaliśmy z jej układem limfatycznym i punktami neurolimfatycznymi, napięcie ustąpiło. Ale ten ból – był krzykiem, którego nikt nie umiał odczytać. --- Ciało – pierwszy język choroby Nie zawsze umiemy tego słuchać. W Polsce wciąż świadomość wczesnych objawów nowotworów i innych chorób jest niska.  Kiedyś w Londynie widziałem plakat mówią...
Czytaj więcej

Subtelna pułapka duchowej regulacji

W rozwoju duchowym istnieje miejsce niezwykle subtelne. Tak subtelne, że łatwo je pomylić z przebudzeniem. Nie jest to już lęk. Nie jest to chaos. Nie jest to cierpienie. To jest… spokój. I właśnie tu zaczyna się pułapka. Miłość jako regulacja Miłość jako regulacja to stan, w którym: ciało się rozluźnia, serce się otwiera, układ nerwowy się uspokaja, pojawia się empatia, wdzięczność, bezpieczeństwo. To jest piękne. To jest potrzebne. To jest uzdrawiające. Ale… To nadal jest stan organizmu. To nadal jest doświadczenie zależne od warunków. Człowiek mówi wtedy: „Czuję się dobrze.” „Jestem w miłości.” „Wreszcie mam spokój.” To jest regulacja. Subtelna pułapka Pułapka pojawia się wtedy, gdy zaczynamy identyfikować regulację jako ostateczną duchowość. Wtedy powstaje nowe przywiązanie: chcę być spokojny, chcę być w miłości, chcę, żeby było dobrze, chcę pozostać w tym stanie. To „chcę” jest kluczowe. Bo to „chcę” zawiera lęk przed utratą regulacji. I w tym momencie miłość jako regulacja staje ...
Czytaj więcej