Jedna noga do biegania, druga do przysiadów. O naturalnej asymetrii spiralnej ludzkiego ciała.

Od lat w pracy z ciałem obserwuję to samo zjawisko.
Nie u 20%, nie u połowy, ale u praktycznie 100% ludzi, z którymi pracuję.
Jedna kończyna dolna ma:
większą rotację wewnętrzną,
mniejszą rotację zewnętrzną.
Druga:
większą rotację zewnętrzną,
mniejszą rotację wewnętrzną.
Często bywa to interpretowane jako: „zaburzenie”,
„dysfunkcja”,
„problem do naprawy”.
A jednak – skoro wszyscy tak mają – trudno mówić o błędzie natury.
Obserwacja była dobra. Interpretacja – niekoniecznie.
Widziałem kiedyś materiał, w którym terapeuta demonstrował to zjawisko: pacjent leży na plecach, terapeuta bada zakresy rotacji bioder. Jedna noga „inna” niż druga.
Nazwane to zostało obrazowo:
jedna noga „do biegania”,
druga „do przysiadów”.
Następnie pojawiła się manipulacja stawu szczytowo-potylicznego. Po manipulacji – „sukces”:
obie nogi mają podobny zakres rotacji.
Tylko że ten efekt trwa… do momentu, aż pacjent wstanie i się przejdzie.
I to nie dlatego, że „zabieg nie zadziałał”,
ale dlatego, że ciało wraca do swojej organizacji ruchu.
Człowiek nie jest strukturą – jest ruchem
Ludzkie ciało:
nie jest zaprojektowane do symetrii statycznej,
nie jest pionowym słupem.
Ciało jest układem spiralnym, poruszającym się w polu grawitacji.
Podczas chodu:
jedna noga pełni funkcję bardziej podporową, hamującą, stabilizującą,
druga jest bardziej napędowa, ekspresyjna, pchająca.
To wymusza:
rotację miednicy,
skręt tułowia,
spiralne napięcia w powięzi,
różnice w dostępnych zakresach ruchu.
Ta asymetria nie jest wadą.
Jest warunkiem lokomocji.
Manipulacja „wyrównuje”, ale nie reorganizuje
Manipulacje stawu krzyżowo-biodrowego czy szczytowo-potylicznego mogą:
chwilowo zmniejszyć napięcie,
zresetować aferentację,
dać wrażenie „symetrii”.
Ale układ nerwowy:
nie dąży do symetrii,
dąży do skutecznego ruchu.
Dlatego po chwili ruchu ciało: nie „wraca do dysfunkcji”,
tylko wraca do swojej strategii.
Kiedy asymetria jest problemem?
Nie wtedy, gdy istnieje.
Problem pojawia się, gdy:
jedna rola staje się jedyną możliwą,
spirala nie może się zmieniać,
ciało traci adaptacyjność,
pojawia się ból, przeciążenie, sztywność.
Nie leczymy asymetrii.
Leczymy utratę zmienności.
Próba „naprawy” natury
Jednym z największych błędów współczesnej terapii ruchowej jest: ciągła próba „pionizowania” człowieka.
Tymczasem:
pion jest tylko chwilą przejścia,
prawdziwa organizacja ciała ujawnia się w ruchu.
Człowiek nie jest symetryczny, bo nie stoi.
Człowiek jest spiralą, bo idzie.
Podsumowanie
Jeżeli u każdego pacjenta widzisz to samo: to nie jest błąd pacjentów.
To jest wzorzec gatunkowy.
Rolą terapeuty nie jest: „wyrównywać wszystko do zera”,
ale:
rozumieć role,
przywracać płynność,
wspierać zdolność adaptacji.
Bo ciało nie chce być idealne.
Ciało chce się poruszać.

Komentarze

Prześlij komentarz

Popularne posty z tego bloga

Kolano – zawias czasu

Kolano na pierwszy rzut oka to tylko staw, który zgina i prostuje nogę. Ale jeśli przyjrzeć się uważniej – to brama czasu. Zawias, który przenosi nas pomiędzy tym, co było, a tym, co ma dopiero nadejść. --- Kolano jako brama czasu Każdy ruch kolana ma wymiar symboliczny: Zgięcie → cofnięcie się, spojrzenie w przeszłość, powrót do tego, co już zapisane. Wyprost → krok naprzód, sięgnięcie po przyszłość. Przeprost → próba wyjścia „za bardzo do przodu”, wyprzedzenia samego siebie – często bolesna. Kolano przypomina nam, że czas płynie tylko w rytmie teraźniejszości. --- Mięśnie i ich opowieść Przód kolana → Czworogłowe uda (SI – jelito cienkie) Jelito cienkie to przeszłość – trawienie doświadczeń, wybieranie, co zostaje w nas, a co trzeba odrzucić. Wyprost kolana to pójście naprzód oparte na tym, co naprawdę zostało przyswojone. Tył kolana → Dwugłowe uda (LI – jelito grube) Jelito grube to przyszłość – puszczenie, odcięcie, zostawienie tego, co zbędne. Zgięcie kolana to zatrzymanie, cofnię...
Czytaj więcej

Ciało zawsze mówi pierwsze

Martyna i Robert tworzyli spokojną, kochającą się rodzinę. Plany, marzenia, czteroletni synek. Zwyczajna codzienność. A potem ból barku, pleców… i miesiące błądzenia między masażystami, terapeutami, lekarzami. Dopiero w styczniu rezonans ujawnił płyn w płucach i podwyższone markery. Kilka tygodni później – diagnoza: rak jelita z przerzutami. Zaawansowany, rozsiany. Zanim ktoś nazwał to po imieniu, ciało mówiło już od dawna. Wczoraj pracowałem też z inną kobietą – od sześciu tygodni miała silny ból szyi. Dwa tygodnie później poroniła. Dopiero potem połączyliśmy fakty: ten ból był pierwszym sygnałem, że coś dzieje się z płodem. Wczoraj, gdy pracowaliśmy z jej układem limfatycznym i punktami neurolimfatycznymi, napięcie ustąpiło. Ale ten ból – był krzykiem, którego nikt nie umiał odczytać. --- Ciało – pierwszy język choroby Nie zawsze umiemy tego słuchać. W Polsce wciąż świadomość wczesnych objawów nowotworów i innych chorób jest niska.  Kiedyś w Londynie widziałem plakat mówią...
Czytaj więcej

Subtelna pułapka duchowej regulacji

W rozwoju duchowym istnieje miejsce niezwykle subtelne. Tak subtelne, że łatwo je pomylić z przebudzeniem. Nie jest to już lęk. Nie jest to chaos. Nie jest to cierpienie. To jest… spokój. I właśnie tu zaczyna się pułapka. Miłość jako regulacja Miłość jako regulacja to stan, w którym: ciało się rozluźnia, serce się otwiera, układ nerwowy się uspokaja, pojawia się empatia, wdzięczność, bezpieczeństwo. To jest piękne. To jest potrzebne. To jest uzdrawiające. Ale… To nadal jest stan organizmu. To nadal jest doświadczenie zależne od warunków. Człowiek mówi wtedy: „Czuję się dobrze.” „Jestem w miłości.” „Wreszcie mam spokój.” To jest regulacja. Subtelna pułapka Pułapka pojawia się wtedy, gdy zaczynamy identyfikować regulację jako ostateczną duchowość. Wtedy powstaje nowe przywiązanie: chcę być spokojny, chcę być w miłości, chcę, żeby było dobrze, chcę pozostać w tym stanie. To „chcę” jest kluczowe. Bo to „chcę” zawiera lęk przed utratą regulacji. I w tym momencie miłość jako regulacja staje ...
Czytaj więcej