Lewe kolano – ciężar odpowiedzialności i kierunek przepływu

Czasem ciało mówi prosto. Nie metaforycznie, nie przez sen – tylko konkretnie, w miejscu bólu.
Lewe kolano. Spuchnięte, napięte, bolesne przy rotacji.
Z pozoru klasyka – uraz, przeciążenie, zablokowany tor ruchu.
A jednak w tym przypadku ciało opowiedziało coś więcej.

Mechanika i kierunek

Obrzęk pojawił się nad kolanem, w obrębie mięśnia czworogłowego – czyli tam, gdzie ciało próbuje „pchnąć” ruch do przodu, nadać kierunek.
Z tyłu – półścięgnisty i półbłoniasty, które hamują.
Między nimi – rotacja.
Zmieniony kierunek, sprzeczność pomiędzy tym, co idzie w przód, a tym, co jeszcze się waha.

W tle pojawił się klasyczny obraz konfliktu kierunku – pęcherzyk żółciowy (który w kinezjologii często steruje ruchem rotacyjnym w kolanie) oraz jelito grube, którego przebieg – od prawego biodra do lewego kolana – niesie w sobie kierunek przetwarzania, porządkowania i „puszczania”.

Oś jelitowa i emocjonalny ciężar

Punkty neurolimpatyczne jelita grubego i cienkiego tworzą swoistą mapę decyzji – co zatrzymać, co odpuścić.
Po prawej stronie biegną w dół, po lewej wracają do góry.
W tym przypadku napięcie i ból pojawiły się dokładnie w miejscu, gdzie ten ruch zawraca – w lewym podżebrzu, w rejonie żołądka i przejścia jelita grubego w jego odcinek zstępujący.

Żołądek – centrum „trawienia świata”.
Jelito cienkie – mądrość odróżniania tego, co nas karmi, od tego, co nas zatruwa.
A kiedy w życiu pojawia się zbyt wiele rzeczy, które „trzeba” zrobić, nawet jeśli nie są zgodne z sercem – ciało zaczyna się mylić.
Nie wie, co zatrzymać, a co puścić.
Nie wie, gdzie jest jego kierunek.

Kontekst emocjonalny

Osoba, z którą pracowałem, to ktoś głęboko odpowiedzialny.
Prowadzi firmę, kontroluje procesy, bierze na siebie za dużo, bo „nikt inny tego nie zrobi”.
Ale w tym wzorcu odpowiedzialności kryje się napięcie – i samotność.
Świat nie zawsze będzie tak dokładny, sumienny i świadomy.
Niektórzy po prostu nie będą.
I to nie jest nasz błąd.

Jelito cienkie reaguje na ten rodzaj moralnego zmęczenia – kiedy wciąż chcemy działać dobrze, ale świat wydaje się nie nadążać.
Wtedy trawienie spowalnia, kierunki się mieszają, a ciało szuka ujścia napięcia tam, gdzie ruch się krzyżuje – w kolanie, w punkcie rotacji, w miejscu, gdzie trzeba zmienić bieg.

Energetyczny klucz

Lewe podżebrze – to przestrzeń współczucia i puszczania kontroli.
To też część ciała związana z yinowym aspektem jelita cienkiego – miękkością, zrozumieniem, rozróżnieniem bez osądu.
Kiedy tam wprowadzimy ruch, oddech lub dotyk, napięcie w kolanie znika.
Tak było i tym razem – ból zszedł całkowicie, zarówno przy zgięciu, rotacji, jak i wyproście.

Nie było potrzeby żadnych plastrów, tapów, tylko świadomość i delikatne przywrócenie przepływu.


---


Ciało nie kłamie.
Powtarza tylko, że za bardzo próbujemy utrzymać świat w ryzach, które nie są już nasze.
Że być może nie musimy wiedzieć, jak wszystko ma działać – wystarczy pozwolić, by to, co nie nasze, mogło spokojnie odpłynąć.
Tak jak napięcie, które odpłynęło z lewego kolana, gdy żołądek i jelito cienkie wreszcie odetchnęły.😁😁😁

Komentarze

Prześlij komentarz

Popularne posty z tego bloga

Kolano – zawias czasu

Kolano na pierwszy rzut oka to tylko staw, który zgina i prostuje nogę. Ale jeśli przyjrzeć się uważniej – to brama czasu. Zawias, który przenosi nas pomiędzy tym, co było, a tym, co ma dopiero nadejść. --- Kolano jako brama czasu Każdy ruch kolana ma wymiar symboliczny: Zgięcie → cofnięcie się, spojrzenie w przeszłość, powrót do tego, co już zapisane. Wyprost → krok naprzód, sięgnięcie po przyszłość. Przeprost → próba wyjścia „za bardzo do przodu”, wyprzedzenia samego siebie – często bolesna. Kolano przypomina nam, że czas płynie tylko w rytmie teraźniejszości. --- Mięśnie i ich opowieść Przód kolana → Czworogłowe uda (SI – jelito cienkie) Jelito cienkie to przeszłość – trawienie doświadczeń, wybieranie, co zostaje w nas, a co trzeba odrzucić. Wyprost kolana to pójście naprzód oparte na tym, co naprawdę zostało przyswojone. Tył kolana → Dwugłowe uda (LI – jelito grube) Jelito grube to przyszłość – puszczenie, odcięcie, zostawienie tego, co zbędne. Zgięcie kolana to zatrzymanie, cofnię...
Czytaj więcej

Ciało zawsze mówi pierwsze

Martyna i Robert tworzyli spokojną, kochającą się rodzinę. Plany, marzenia, czteroletni synek. Zwyczajna codzienność. A potem ból barku, pleców… i miesiące błądzenia między masażystami, terapeutami, lekarzami. Dopiero w styczniu rezonans ujawnił płyn w płucach i podwyższone markery. Kilka tygodni później – diagnoza: rak jelita z przerzutami. Zaawansowany, rozsiany. Zanim ktoś nazwał to po imieniu, ciało mówiło już od dawna. Wczoraj pracowałem też z inną kobietą – od sześciu tygodni miała silny ból szyi. Dwa tygodnie później poroniła. Dopiero potem połączyliśmy fakty: ten ból był pierwszym sygnałem, że coś dzieje się z płodem. Wczoraj, gdy pracowaliśmy z jej układem limfatycznym i punktami neurolimfatycznymi, napięcie ustąpiło. Ale ten ból – był krzykiem, którego nikt nie umiał odczytać. --- Ciało – pierwszy język choroby Nie zawsze umiemy tego słuchać. W Polsce wciąż świadomość wczesnych objawów nowotworów i innych chorób jest niska.  Kiedyś w Londynie widziałem plakat mówią...
Czytaj więcej

Subtelna pułapka duchowej regulacji

W rozwoju duchowym istnieje miejsce niezwykle subtelne. Tak subtelne, że łatwo je pomylić z przebudzeniem. Nie jest to już lęk. Nie jest to chaos. Nie jest to cierpienie. To jest… spokój. I właśnie tu zaczyna się pułapka. Miłość jako regulacja Miłość jako regulacja to stan, w którym: ciało się rozluźnia, serce się otwiera, układ nerwowy się uspokaja, pojawia się empatia, wdzięczność, bezpieczeństwo. To jest piękne. To jest potrzebne. To jest uzdrawiające. Ale… To nadal jest stan organizmu. To nadal jest doświadczenie zależne od warunków. Człowiek mówi wtedy: „Czuję się dobrze.” „Jestem w miłości.” „Wreszcie mam spokój.” To jest regulacja. Subtelna pułapka Pułapka pojawia się wtedy, gdy zaczynamy identyfikować regulację jako ostateczną duchowość. Wtedy powstaje nowe przywiązanie: chcę być spokojny, chcę być w miłości, chcę, żeby było dobrze, chcę pozostać w tym stanie. To „chcę” jest kluczowe. Bo to „chcę” zawiera lęk przed utratą regulacji. I w tym momencie miłość jako regulacja staje ...
Czytaj więcej