Kiedy duchowość staje się zbroją(o świetle, które boi się cienia, i o tym, dlaczego czasem trzeba mieć wyjebane)

Są tacy ludzie, którzy mówią:

> „Już tyle terapii przeszedłem, tyle warsztatów, tyle oczyszczeń, tyle karm przepracowałem — a życie i tak wraca do punktu wyjścia.”



Czasem nawet gorzej — im więcej zrobili, tym bardziej czują się zmęczeni.
Jakby z każdym „uzdrowieniem” pojawiał się nowy temat, nowa trauma, nowe wyzwanie.
I tak w nieskończoność.


---

 Duchowość jako ruch wahadła

To nie jest ich wina.
Po prostu większość z nas — nawet ci najbardziej świadomi — myli rozwój z reakcją.
Kiedy życie pokazuje nam ból, cierpienie czy bezsilność, natychmiast chcemy coś z tym zrobić.
Zrozumieć, oczyścić, uleczyć, przepracować, wybaczyć.
W praktyce — chcemy się tego pozbyć.

Ale każda próba pozbycia się czegoś, co już jest — utrwala to jeszcze bardziej.
I tak zaczynamy biec od jednej skrajności do drugiej:
od walki do ucieczki, od kontroli do bezsilności, od terapii do terapii,
z przekonaniem, że „tym razem” wreszcie się uwolnimy.

To trochę jakbyśmy próbowali ugasić ogień benzyną — w dobrej wierze, ale w złym kierunku.


---

 Prawo równowagi, nie przyciągania

Wiele osób dziwi się, że mimo „pozytywnego myślenia” dzieją się im rzeczy bolesne.
Że chorują, choć byli „dobrzy”, „ciepli”, „pełni miłości”.
Ale świat nie działa według logiki nagrody i kary.
Nie przyciągamy tego, czego chcemy, ani nawet tego, czego się boimy.
Przyciągamy to, czego brakuje do pełni.
A więc — jeśli odcinamy się od ciemności, przychodzi cień.
Jeśli uciekamy w światło, przychodzi noc.
Nie po to, by nas zniszczyć, ale by nas zrównoważyć.

To nie jest zemsta losu. To mądrość natury.
Równowaga jest pierwotnym językiem istnienia.


---

 Kiedy duchowość zamienia się w zbroję

Pozytywne myślenie, siła, wiara, walka o zdrowie — wszystko to brzmi dobrze,
dopóki nie staje się zbroją przed tym, co naprawdę czujemy.
Bo prawdziwe uzdrowienie nie polega na tym, żeby być silnym,
tylko żeby pozwolić sobie być słabym — bez wstydu.

Nie chodzi o to, by zwyciężyć chorobę, ale by ją usłyszeć.
Nie o to, by zrozumieć traumę, ale by ją poczuć.
Nie o to, by rozświetlić cień, ale by go objąć.


---

 Zaufanie zamiast kontroli

Dlatego czasem największą duchową praktyką jest odpuszczenie.
Nie obojętność, ale zgoda.
Takie „miej wyjebane” w głębszym sensie — nie jako ucieczka, ale jako zaufanie, że życie nie potrzebuje naszej nieustannej interwencji.
Że nie wszystko musi być zrozumiane, naprawione, nazwane.
Bo coś w nas — głębsze niż umysł, starsze niż ciało — już wie, dokąd to zmierza.

To właśnie w tym stanie neutralności, pomiędzy „atak” a „obrona”,
pojawia się prawdziwe uzdrowienie.
Nie dlatego, że coś robimy,
ale dlatego, że niczego już nie musimy robić.

Komentarze

Prześlij komentarz

Popularne posty z tego bloga

Kolano – zawias czasu

Kolano na pierwszy rzut oka to tylko staw, który zgina i prostuje nogę. Ale jeśli przyjrzeć się uważniej – to brama czasu. Zawias, który przenosi nas pomiędzy tym, co było, a tym, co ma dopiero nadejść. --- Kolano jako brama czasu Każdy ruch kolana ma wymiar symboliczny: Zgięcie → cofnięcie się, spojrzenie w przeszłość, powrót do tego, co już zapisane. Wyprost → krok naprzód, sięgnięcie po przyszłość. Przeprost → próba wyjścia „za bardzo do przodu”, wyprzedzenia samego siebie – często bolesna. Kolano przypomina nam, że czas płynie tylko w rytmie teraźniejszości. --- Mięśnie i ich opowieść Przód kolana → Czworogłowe uda (SI – jelito cienkie) Jelito cienkie to przeszłość – trawienie doświadczeń, wybieranie, co zostaje w nas, a co trzeba odrzucić. Wyprost kolana to pójście naprzód oparte na tym, co naprawdę zostało przyswojone. Tył kolana → Dwugłowe uda (LI – jelito grube) Jelito grube to przyszłość – puszczenie, odcięcie, zostawienie tego, co zbędne. Zgięcie kolana to zatrzymanie, cofnię...
Czytaj więcej

Ciało zawsze mówi pierwsze

Martyna i Robert tworzyli spokojną, kochającą się rodzinę. Plany, marzenia, czteroletni synek. Zwyczajna codzienność. A potem ból barku, pleców… i miesiące błądzenia między masażystami, terapeutami, lekarzami. Dopiero w styczniu rezonans ujawnił płyn w płucach i podwyższone markery. Kilka tygodni później – diagnoza: rak jelita z przerzutami. Zaawansowany, rozsiany. Zanim ktoś nazwał to po imieniu, ciało mówiło już od dawna. Wczoraj pracowałem też z inną kobietą – od sześciu tygodni miała silny ból szyi. Dwa tygodnie później poroniła. Dopiero potem połączyliśmy fakty: ten ból był pierwszym sygnałem, że coś dzieje się z płodem. Wczoraj, gdy pracowaliśmy z jej układem limfatycznym i punktami neurolimfatycznymi, napięcie ustąpiło. Ale ten ból – był krzykiem, którego nikt nie umiał odczytać. --- Ciało – pierwszy język choroby Nie zawsze umiemy tego słuchać. W Polsce wciąż świadomość wczesnych objawów nowotworów i innych chorób jest niska.  Kiedyś w Londynie widziałem plakat mówią...
Czytaj więcej

Subtelna pułapka duchowej regulacji

W rozwoju duchowym istnieje miejsce niezwykle subtelne. Tak subtelne, że łatwo je pomylić z przebudzeniem. Nie jest to już lęk. Nie jest to chaos. Nie jest to cierpienie. To jest… spokój. I właśnie tu zaczyna się pułapka. Miłość jako regulacja Miłość jako regulacja to stan, w którym: ciało się rozluźnia, serce się otwiera, układ nerwowy się uspokaja, pojawia się empatia, wdzięczność, bezpieczeństwo. To jest piękne. To jest potrzebne. To jest uzdrawiające. Ale… To nadal jest stan organizmu. To nadal jest doświadczenie zależne od warunków. Człowiek mówi wtedy: „Czuję się dobrze.” „Jestem w miłości.” „Wreszcie mam spokój.” To jest regulacja. Subtelna pułapka Pułapka pojawia się wtedy, gdy zaczynamy identyfikować regulację jako ostateczną duchowość. Wtedy powstaje nowe przywiązanie: chcę być spokojny, chcę być w miłości, chcę, żeby było dobrze, chcę pozostać w tym stanie. To „chcę” jest kluczowe. Bo to „chcę” zawiera lęk przed utratą regulacji. I w tym momencie miłość jako regulacja staje ...
Czytaj więcej