Samoregulacja – pierwsze oddechy świadomości

No, I znowu dzwoniła matka z pytaniem o chore dziecko 😩😩😩

Kiedy dziecko przychodzi na świat, nie przychodzi samo. W jego ciele mieszka jeszcze echo rytmu serca matki, ton głosu ojca, pole bezpieczeństwa, które przez dziewięć miesięcy utrzymywało jego rozwijające się ciało.
Noworodek nie ma jeszcze własnego systemu równowagi — jego ciało reguluje się poprzez relację.

Tak jak termostat w domu reaguje na zimno i ciepło, tak ciało dziecka reaguje na obecność i brak obecności.
Dotyk, zapach, rytm oddechu, ciepło skóry rodzica – to jego pierwsza forma biologicznej samoregulacji.
Kiedy matka bierze dziecko na ręce, reguluje się jego tętno.
Kiedy ojciec je tuli, stabilizuje się oddech.
Wszystko, co dzieje się między nimi, to taniec biochemii i energii – emocje jako fizjologia więzi.


---

Biologia relacji

Układ nerwowy niemowlęcia to jeszcze otwarta przestrzeń.
Oś HPA – podwzgórze, przysadka, nadnercza – dopiero uczy się, jak reagować na stres.
Zamiast samoregulacji mamy więc koregualcję – wspólną regulację przez obecność dorosłego.

Badania Myrona Hofera pokazały, że kiedy młode zwierzę zostaje oddzielone od matki, zmienia się rytm jego serca, snu i temperatury. Dopiero kontakt przywraca równowagę.
To dowód, że biologia emocji jest społeczna.
Nie istnieje samoregulacja bez wcześniejszej obecności drugiego ciała, drugiego serca, drugiego oddechu.


---

Energia rodziny

W medycynie chińskiej ten proces opisano inaczej: jako osiedlanie się Shen – Ducha – w ciele.
Noworodek jest jeszcze czystym światłem, połączonym z Niebiem.
To Serce i Nerki rodziców tworzą dla niego kanał, przez który energia życia może się ucieleśnić.
Dopiero gdy Shen znajdzie schronienie w ciele, pojawia się zdolność do wewnętrznej równowagi.

Dlatego dziecko, które choruje, często nie niesie swojego cierpienia, ale odzwierciedla napięcia pola rodzinnego.
Nie robi tego świadomie – jest jak czujnik częstotliwości, który pokazuje, gdzie przepływ został zatrzymany.
Nie potrafi jeszcze mówić słowami, więc mówi przez ciało: gorączką, kaszlem, snem, ruchem.
To nie kara, ale wezwanie do regulacji całego systemu.


---

Kiedy rodzi się samoregulacja

Około siódmego roku życia układ nerwowy osiąga dojrzałość.
Dziecko zaczyna rozpoznawać emocje jako „moje” i „twoje”, pojawia się pierwsze poczucie tożsamości.
W falach mózgowych następuje przejście z rytmu theta (świat snu i symboli) do rytmu alfa – świadomego czuwania.
Można powiedzieć, że wtedy Dusza zaczyna w pełni mieszkać w ciele, ucząc się kierować jego rytmami od wewnątrz.

Do tego momentu dziecko jest jak instrument, który stroją emocje dorosłych.
Dopiero potem uczy się słyszeć własną melodię.


---

Duchowa perspektywa

Z duchowego punktu widzenia samoregulacja to zdolność Duszy do utrzymania częstotliwości miłości w zmiennych warunkach życia.
Dziecko zaczyna od całkowitego zjednoczenia – jest czystą świadomością.
Wraz z rozwojem emocji pojawia się ego – narzędzie, które pozwala Duszy doświadczać siebie w świecie form.
Ego nie jest błędem, ale częścią procesu: uczy, jak z czułością zarządzać energią życia.

Rodzic jest w tym procesie zwierciadłem.
Kiedy dorosły potrafi przyjąć swoje emocje, dziecko uczy się, że można czuć bez lęku.
Kiedy dorosły zamyka się, dziecko przejmuje jego napięcie, aby utrzymać połączenie.
Tak powstaje międzypokoleniowa taneczna lekcja regulacji –
energetyczny dialog między ciałami, sercami i duszami.


---

Wszystko zaczyna się od obecności

Samoregulacja nie jest umiejętnością, którą trzeba zdobyć –
jest pamięcią rytmu, którą odzyskujemy w relacji z innym.
Nie rodzimy się z nią – rodzimy się z potrzebą bycia w relacji.
To właśnie relacja staje się pierwszym oddechem świadomości.

Dlatego, gdy dziecko choruje, warto zapytać nie tylko „co się dzieje z nim?”,
ale też „czego nie mogło wyrazić w naszym wspólnym polu?”.
Bo każde dziecko rodzi się z misją przypominania nam, że życie zaczyna się tam, gdzie obecność spotyka obecność.


---

✴️
Rafał Hoffmann (Lumen Poza)
Blog Poza Strukturą
— o ciele, które pamięta, i duchu, który się w nim budzi.

Komentarze

Prześlij komentarz

Popularne posty z tego bloga

Kolano – zawias czasu

Kolano na pierwszy rzut oka to tylko staw, który zgina i prostuje nogę. Ale jeśli przyjrzeć się uważniej – to brama czasu. Zawias, który przenosi nas pomiędzy tym, co było, a tym, co ma dopiero nadejść. --- Kolano jako brama czasu Każdy ruch kolana ma wymiar symboliczny: Zgięcie → cofnięcie się, spojrzenie w przeszłość, powrót do tego, co już zapisane. Wyprost → krok naprzód, sięgnięcie po przyszłość. Przeprost → próba wyjścia „za bardzo do przodu”, wyprzedzenia samego siebie – często bolesna. Kolano przypomina nam, że czas płynie tylko w rytmie teraźniejszości. --- Mięśnie i ich opowieść Przód kolana → Czworogłowe uda (SI – jelito cienkie) Jelito cienkie to przeszłość – trawienie doświadczeń, wybieranie, co zostaje w nas, a co trzeba odrzucić. Wyprost kolana to pójście naprzód oparte na tym, co naprawdę zostało przyswojone. Tył kolana → Dwugłowe uda (LI – jelito grube) Jelito grube to przyszłość – puszczenie, odcięcie, zostawienie tego, co zbędne. Zgięcie kolana to zatrzymanie, cofnię...
Czytaj więcej

Ciało zawsze mówi pierwsze

Martyna i Robert tworzyli spokojną, kochającą się rodzinę. Plany, marzenia, czteroletni synek. Zwyczajna codzienność. A potem ból barku, pleców… i miesiące błądzenia między masażystami, terapeutami, lekarzami. Dopiero w styczniu rezonans ujawnił płyn w płucach i podwyższone markery. Kilka tygodni później – diagnoza: rak jelita z przerzutami. Zaawansowany, rozsiany. Zanim ktoś nazwał to po imieniu, ciało mówiło już od dawna. Wczoraj pracowałem też z inną kobietą – od sześciu tygodni miała silny ból szyi. Dwa tygodnie później poroniła. Dopiero potem połączyliśmy fakty: ten ból był pierwszym sygnałem, że coś dzieje się z płodem. Wczoraj, gdy pracowaliśmy z jej układem limfatycznym i punktami neurolimfatycznymi, napięcie ustąpiło. Ale ten ból – był krzykiem, którego nikt nie umiał odczytać. --- Ciało – pierwszy język choroby Nie zawsze umiemy tego słuchać. W Polsce wciąż świadomość wczesnych objawów nowotworów i innych chorób jest niska.  Kiedyś w Londynie widziałem plakat mówią...
Czytaj więcej

Subtelna pułapka duchowej regulacji

W rozwoju duchowym istnieje miejsce niezwykle subtelne. Tak subtelne, że łatwo je pomylić z przebudzeniem. Nie jest to już lęk. Nie jest to chaos. Nie jest to cierpienie. To jest… spokój. I właśnie tu zaczyna się pułapka. Miłość jako regulacja Miłość jako regulacja to stan, w którym: ciało się rozluźnia, serce się otwiera, układ nerwowy się uspokaja, pojawia się empatia, wdzięczność, bezpieczeństwo. To jest piękne. To jest potrzebne. To jest uzdrawiające. Ale… To nadal jest stan organizmu. To nadal jest doświadczenie zależne od warunków. Człowiek mówi wtedy: „Czuję się dobrze.” „Jestem w miłości.” „Wreszcie mam spokój.” To jest regulacja. Subtelna pułapka Pułapka pojawia się wtedy, gdy zaczynamy identyfikować regulację jako ostateczną duchowość. Wtedy powstaje nowe przywiązanie: chcę być spokojny, chcę być w miłości, chcę, żeby było dobrze, chcę pozostać w tym stanie. To „chcę” jest kluczowe. Bo to „chcę” zawiera lęk przed utratą regulacji. I w tym momencie miłość jako regulacja staje ...
Czytaj więcej