Fibro – Fascia – Kobiecość. O tym, jak ciało mówi do nas dwoma językami.

Kilka miesięcy temu przyjechała do mnie Magda – z południa Polski, z bólem, z którym nikt nie potrafił jej pomóc.
Diagnoza: fibromialgia.
Do tego ból pięty, z czasem coraz silniejszy, nazwany przez lekarzy „ostrogą piętową”.

Zaczęliśmy od prostego pytania: „Gdzie naprawdę boli?”
Bo często to, co boli na zewnątrz, jest tylko echem tego, co dzieje się wewnątrz.


---

Tkanka, która pamięta

W nazwach chorób często ukryta jest prawda, którą ciało próbuje nam przekazać, jeśli tylko potrafimy czytać między słowami.

Fibromialgia – fibro, czyli włókno, tkanka łączna, fascia.
Plantar fasciitis – zapalenie powięzi podeszwowej, znów fascia.

Ciało powtarza to samo słowo, jak echo: fascia, fascia, fascia.
Jakby próbowało powiedzieć: „zobacz, gdzie naprawdę jest napięcie – nie tylko w mięśniu, ale w tym, co wszystko łączy”.

Bo fascia to nie tylko tkanka.
To język ciała.
To system, który przekazuje informacje szybciej niż nerwy – emocje, wspomnienia, historię naszych decyzji.


---

Między zewnętrznym a wewnętrznym

Podczas pracy manualnej i testów odruchowych wyszło, że napięcie Magdy nie pochodzi z nóg, lecz z głębi brzucha.
Zaproponowałem, by zrobiła USG narządów rozrodczych.
Wynik: mięśniaki macicy, macica powiększona do rozmiaru główki dziecka – ok. 9 cm.

Lekarka, zresztą bardzo świadoma, powiedziała jej coś niezwykle ważnego:

> „Taka macica może uciskać pęcherz, nerwy i naczynia. To może dawać ból pięty, kręgosłupa, całego ciała.”



I wtedy wszystko się połączyło.
Macica i pięta.
Fascia i fibromialgia.
Zewnątrz i wewnątrz.


---

Ciało mówi dwoma językami

To, co dzieje się w ciele fizycznym, często ma swój cień i odbicie w emocjach.
Magda od lat dźwigała swoją rodzinę – męża, dzieci.
Powiedziała jedno zdanie, które zapamiętałem:

> „Jakby wszystko, było na moich barkach.”



I rzeczywiście było.
Bo fascia reaguje nie tylko na ruch, ale i na emocjonalny ciężar.
Kiedy dźwigamy zbyt wiele, ciało tworzy włóknienia – zaciśnięte wspomnienia, które już nie chcą się ruszyć.
Z czasem ten brak ruchu staje się bólem.


---

Macica i pięta – linia kobiecego ciężaru

Jeśli spojrzymy na ciało jako sieć połączeń, zobaczymy niezwykłą oś:
macica – pęcherz – przepona miednicy – ścięgno Achillesa – pięta.
Wszystko to jedna ciągłość powięziowa, taśma tylna (back line anatomytrains).
Kiedy w centrum, czyli w macicy, pojawia się napięcie lub ucisk, fala idzie w dół – aż do stopy.

Dlatego ból pięty był tylko ostatnim punktem łańcucha.
To, co „ciężkie” i „nieruszone” w łonie, próbowało znaleźć ujście na krańcu ciała.


---

Ciało jako nauczyciel

Ten przypadek przypomniał mi, że ciało nie działa przypadkowo.
Ono mówi – i to bardzo precyzyjnie.
Każda nazwa, każdy objaw, każda diagnoza to nie tylko medyczny opis, ale język symboliczny.

Fibro – fascia – włókno.
Włókno – połączenie.
A połączenie – relacja.

Magda cierpiała, bo jej system połączeń – w rodzinie, w emocjach, w ciele – był przeciążony.
Ciało stworzyło więc własny język, by ją obudzić: ból, który nie dawał już dźwigać dalej.


---

Poza strukturą

Kiedy ciało zaczyna mówić, nie zawsze robi to szeptem.
Czasem krzyczy przez ból.
Ale ten krzyk to nie kara – to wezwanie do powrotu.

Fibromialgia, mięśniaki, ból pięty – to nie trzy choroby.
To jedna opowieść o kobiecie, która zbyt długo była silna.

I właśnie w tym miejscu ciało zaczyna uzdrawiać:
kiedy zrozumiemy, że nie jest naszym wrogiem, tylko mądrym towarzyszem,
który w każdym bólu niesie wiadomość:

> „Zatrzymaj się. Odetchnij.
Nie musisz już wszystkiego trzymać sama.”





Rafał Hoffmann (Lumen Poza)
seria Poza Strukturą – notatki o ciele, które mówi więcej, niż słowa.

Komentarze

Prześlij komentarz

Popularne posty z tego bloga

Kolano – zawias czasu

Kolano na pierwszy rzut oka to tylko staw, który zgina i prostuje nogę. Ale jeśli przyjrzeć się uważniej – to brama czasu. Zawias, który przenosi nas pomiędzy tym, co było, a tym, co ma dopiero nadejść. --- Kolano jako brama czasu Każdy ruch kolana ma wymiar symboliczny: Zgięcie → cofnięcie się, spojrzenie w przeszłość, powrót do tego, co już zapisane. Wyprost → krok naprzód, sięgnięcie po przyszłość. Przeprost → próba wyjścia „za bardzo do przodu”, wyprzedzenia samego siebie – często bolesna. Kolano przypomina nam, że czas płynie tylko w rytmie teraźniejszości. --- Mięśnie i ich opowieść Przód kolana → Czworogłowe uda (SI – jelito cienkie) Jelito cienkie to przeszłość – trawienie doświadczeń, wybieranie, co zostaje w nas, a co trzeba odrzucić. Wyprost kolana to pójście naprzód oparte na tym, co naprawdę zostało przyswojone. Tył kolana → Dwugłowe uda (LI – jelito grube) Jelito grube to przyszłość – puszczenie, odcięcie, zostawienie tego, co zbędne. Zgięcie kolana to zatrzymanie, cofnię...
Czytaj więcej

Ciało zawsze mówi pierwsze

Martyna i Robert tworzyli spokojną, kochającą się rodzinę. Plany, marzenia, czteroletni synek. Zwyczajna codzienność. A potem ból barku, pleców… i miesiące błądzenia między masażystami, terapeutami, lekarzami. Dopiero w styczniu rezonans ujawnił płyn w płucach i podwyższone markery. Kilka tygodni później – diagnoza: rak jelita z przerzutami. Zaawansowany, rozsiany. Zanim ktoś nazwał to po imieniu, ciało mówiło już od dawna. Wczoraj pracowałem też z inną kobietą – od sześciu tygodni miała silny ból szyi. Dwa tygodnie później poroniła. Dopiero potem połączyliśmy fakty: ten ból był pierwszym sygnałem, że coś dzieje się z płodem. Wczoraj, gdy pracowaliśmy z jej układem limfatycznym i punktami neurolimfatycznymi, napięcie ustąpiło. Ale ten ból – był krzykiem, którego nikt nie umiał odczytać. --- Ciało – pierwszy język choroby Nie zawsze umiemy tego słuchać. W Polsce wciąż świadomość wczesnych objawów nowotworów i innych chorób jest niska.  Kiedyś w Londynie widziałem plakat mówią...
Czytaj więcej

Subtelna pułapka duchowej regulacji

W rozwoju duchowym istnieje miejsce niezwykle subtelne. Tak subtelne, że łatwo je pomylić z przebudzeniem. Nie jest to już lęk. Nie jest to chaos. Nie jest to cierpienie. To jest… spokój. I właśnie tu zaczyna się pułapka. Miłość jako regulacja Miłość jako regulacja to stan, w którym: ciało się rozluźnia, serce się otwiera, układ nerwowy się uspokaja, pojawia się empatia, wdzięczność, bezpieczeństwo. To jest piękne. To jest potrzebne. To jest uzdrawiające. Ale… To nadal jest stan organizmu. To nadal jest doświadczenie zależne od warunków. Człowiek mówi wtedy: „Czuję się dobrze.” „Jestem w miłości.” „Wreszcie mam spokój.” To jest regulacja. Subtelna pułapka Pułapka pojawia się wtedy, gdy zaczynamy identyfikować regulację jako ostateczną duchowość. Wtedy powstaje nowe przywiązanie: chcę być spokojny, chcę być w miłości, chcę, żeby było dobrze, chcę pozostać w tym stanie. To „chcę” jest kluczowe. Bo to „chcę” zawiera lęk przed utratą regulacji. I w tym momencie miłość jako regulacja staje ...
Czytaj więcej