Choroba rodzi się w ciszy po burzy

Wielokrotnie w pracy zauważyłem pewien paradoks.
Ludzie potrafią przez lata żyć w ogromnym stresie – mąż pijący, przemoc, kryzysy rodzinne, problemy finansowe. Codziennie w ciele pali się alarm, ale ono wciąż działa. Osoba nie choruje, a jeśli już – to „tylko” drobne infekcje, bóle, przeciążenia.

A potem przychodzi spokój.
Konflikt się kończy, partner przestaje pić, w domu robi się cicho. Po dwóch latach – diagnoza: stwardnienie. Rak. Choroba autoimmunologiczna.
Jakby dopiero w ciszy mogła się odezwać prawda.



Faza mobilizacji – życie na rezerwie

Kiedy jesteśmy w stresie, ciało działa w trybie przetrwania.
Układ współczulny podtrzymuje wysokie obroty – adrenalina, kortyzol, napięcie mięśni. Organizm mobilizuje wszystkie siły, ale odracza procesy naprawcze. To nie czas na gojenie, to czas na przeżycie.

Dlatego w burzy często nie chorujemy poważnie. Jesteśmy jak samochód jadący na rezerwie – jeszcze pędzi, ale kosztem wszystkiego.



Faza ulgi – ciało zaczyna naprawę

Kiedy burza się kończy, układ nerwowy przełącza się na tryb przywspółczulny – relaksacyjny. I wtedy pojawia się zjawisko, którego wielu nie rozumie:
ciało wreszcie ma przestrzeń, by sięgnąć do wszystkiego, co odkładało.

Uaktywnia się układ odpornościowy.

Ruszają procesy zapalne i regeneracyjne.

Odsłaniają się tkanki, które przez lata były w ukryciu.


I to właśnie wtedy może pojawić się choroba. Bo choroba często nie jest początkiem problemu, ale jego epilogiem.



Choroba jako faza naprawcza

Psychoneuroimmunologia mówi jasno: przewlekły stres tłumi odporność, ale też tłumi stany zapalne. Gdy stres znika, układ immunologiczny odbija – mocniej, intensywniej.

W Germańskiej Nowej Medycynie nazywa się to „fazą naprawczą” – objawy nie pojawiają się w trakcie konfliktu, lecz po jego rozwiązaniu. To moment, kiedy ciało wreszcie mówi: „Teraz mogę dokończyć to, co zaczęło się dawno temu”.



Metafizyczny wymiar – cisza, w której słychać duszę

Można spojrzeć na to jeszcze głębiej.
W stresie dusza nie ma miejsca, by się odezwać. Wszystko przykrywa hałas przetrwania.
Dopiero w świętym spokoju – w ciszy po burzy – ciało i dusza zaczynają mówić prawdę.

Choroba staje się wtedy listem, który czekał w szufladzie.
Nie mógł być przeczytany w trakcie bitwy, ale wreszcie – w ciszy – domaga się uwagi.



Archetyp – Wojownik i Uzdrowiciel

W czasie konfliktu działa wojownik – adrenalina, napięcie, działanie.
Ale kiedy wojownik odkłada miecz, wkracza uzdrowiciel.
Uzdrowiciel jest cierpliwy, ale jego językiem bywa gorączka, stan zapalny, nowotwór, autoimmunologia.

Nie chodzi o karę. Chodzi o to, że dopiero wtedy jest miejsce na gojenie – choć nie zawsze wygląda ono jak łagodna harmonia. Czasem przypomina pożar oczyszczający las.




Zakończenie

Kiedy pacjentka opowiada, że
 „przez lata żyłam w stresie i nic mi nie było, a teraz, gdy wreszcie mam spokój, choruję” – wiem, że ciało wreszcie weszło w drugą fazę.
Choroba nie przyszła znikąd. Ona przyszła z ciszy.

I może właśnie to jest najtrudniejsza lekcja:
że prawdziwe uzdrowienie zaczyna się nie w czasie burzy, ale wtedy, gdy burza cichnie.

Komentarze

Prześlij komentarz

Popularne posty z tego bloga

Kolano – zawias czasu

Kolano na pierwszy rzut oka to tylko staw, który zgina i prostuje nogę. Ale jeśli przyjrzeć się uważniej – to brama czasu. Zawias, który przenosi nas pomiędzy tym, co było, a tym, co ma dopiero nadejść. --- Kolano jako brama czasu Każdy ruch kolana ma wymiar symboliczny: Zgięcie → cofnięcie się, spojrzenie w przeszłość, powrót do tego, co już zapisane. Wyprost → krok naprzód, sięgnięcie po przyszłość. Przeprost → próba wyjścia „za bardzo do przodu”, wyprzedzenia samego siebie – często bolesna. Kolano przypomina nam, że czas płynie tylko w rytmie teraźniejszości. --- Mięśnie i ich opowieść Przód kolana → Czworogłowe uda (SI – jelito cienkie) Jelito cienkie to przeszłość – trawienie doświadczeń, wybieranie, co zostaje w nas, a co trzeba odrzucić. Wyprost kolana to pójście naprzód oparte na tym, co naprawdę zostało przyswojone. Tył kolana → Dwugłowe uda (LI – jelito grube) Jelito grube to przyszłość – puszczenie, odcięcie, zostawienie tego, co zbędne. Zgięcie kolana to zatrzymanie, cofnię...
Czytaj więcej

Ciało zawsze mówi pierwsze

Martyna i Robert tworzyli spokojną, kochającą się rodzinę. Plany, marzenia, czteroletni synek. Zwyczajna codzienność. A potem ból barku, pleców… i miesiące błądzenia między masażystami, terapeutami, lekarzami. Dopiero w styczniu rezonans ujawnił płyn w płucach i podwyższone markery. Kilka tygodni później – diagnoza: rak jelita z przerzutami. Zaawansowany, rozsiany. Zanim ktoś nazwał to po imieniu, ciało mówiło już od dawna. Wczoraj pracowałem też z inną kobietą – od sześciu tygodni miała silny ból szyi. Dwa tygodnie później poroniła. Dopiero potem połączyliśmy fakty: ten ból był pierwszym sygnałem, że coś dzieje się z płodem. Wczoraj, gdy pracowaliśmy z jej układem limfatycznym i punktami neurolimfatycznymi, napięcie ustąpiło. Ale ten ból – był krzykiem, którego nikt nie umiał odczytać. --- Ciało – pierwszy język choroby Nie zawsze umiemy tego słuchać. W Polsce wciąż świadomość wczesnych objawów nowotworów i innych chorób jest niska.  Kiedyś w Londynie widziałem plakat mówią...
Czytaj więcej

Subtelna pułapka duchowej regulacji

W rozwoju duchowym istnieje miejsce niezwykle subtelne. Tak subtelne, że łatwo je pomylić z przebudzeniem. Nie jest to już lęk. Nie jest to chaos. Nie jest to cierpienie. To jest… spokój. I właśnie tu zaczyna się pułapka. Miłość jako regulacja Miłość jako regulacja to stan, w którym: ciało się rozluźnia, serce się otwiera, układ nerwowy się uspokaja, pojawia się empatia, wdzięczność, bezpieczeństwo. To jest piękne. To jest potrzebne. To jest uzdrawiające. Ale… To nadal jest stan organizmu. To nadal jest doświadczenie zależne od warunków. Człowiek mówi wtedy: „Czuję się dobrze.” „Jestem w miłości.” „Wreszcie mam spokój.” To jest regulacja. Subtelna pułapka Pułapka pojawia się wtedy, gdy zaczynamy identyfikować regulację jako ostateczną duchowość. Wtedy powstaje nowe przywiązanie: chcę być spokojny, chcę być w miłości, chcę, żeby było dobrze, chcę pozostać w tym stanie. To „chcę” jest kluczowe. Bo to „chcę” zawiera lęk przed utratą regulacji. I w tym momencie miłość jako regulacja staje ...
Czytaj więcej