Pułapka – gdy serce woła o naprawę, a dusza o akceptację

Zdarza się, że w którymś momencie życia budzimy się w bólu, którego „nie da się już zagłuszyć”.

Terapia, leki, rozmowy pomagają na chwilę… ale w głębi czujemy, że dotykamy czegoś dużo starszego, bardziej pierwotnego. Ten wpis jest zaproszeniem, by spojrzeć na cierpienie nie jak na problem do wyeliminowania – lecz jak na wiadomość od części nas, która od lat czeka na wysłuchanie.

„Ból to nie kara. To wiadomość od części Ciebie, którą kiedyś musiałeś odrzucić, by przeżyć.”


O co chodzi z „pułapką”?

Jeśli próbowałaś już wszystkiego, żeby zmniejszyć cierpienie – a ono wciąż wraca albo wręcz rośnie – prawdopodobnie utknęłaś w wewnętrznej pułapce dwóch sprzecznych potrzeb.

Z jednej strony:

chcesz rozwiązać problem, naprawić się, usunąć ból.

Z drugiej:

cała Twoja istota woła o bezwarunkową akceptację, miłość, przyjęcie – BEZ konieczności zmieniania się.

Te dwie części działają przeciwko sobie – i właśnie TO powoduje impas.

Skąd się to bierze?

Musimy cofnąć się w czasie…

Żyjemy w emocjonalnym średniowieczu.

Większość rodziców nie rozumiała własnych emocji – więc nie potrafiła też przyjąć emocji swojego dziecka.

„Nie płacz”, „nie złość się”, „nie bądź taka wrażliwa”…

W konsekwencji dziecko nie rezygnuje z emocji (one są naturalne), ale rezygnuje z części siebie, która je czuje – by zostać zaakceptowanym.Tak rodzi się przekonanie: „muszę się naprawić, dopasować, ZASŁUŻYĆ na miłość”.

Wynik tego procesu?

Powstają DWIE wnętrzne części:

„Dorosły Naprawiacz” – część, która szuka rozwiązań, celu, naprawy, motywacji.

 „Wewnętrzne Dziecko w Bólu” – część, która woła tylko o jedno: „PRZYTUL MNIE TAKĄ, JAKA JESTEM…”.

Pomiędzy nimi rodzi się konflikt:



Dorosły chce…

Dziecko potrzebuje…

zmienić

być przyjęte bez zmiany

naprawić

być kochane takie, jakie jest

kontrolować

czuć, że ma prawo czuć

Jak wyjść z pułapki?

Uświadom „Naprawiaczowi”, że źródłem problemu jest WARUNKOWA miłość – a rozwiązaniem jest BEZWARUNKOWA akceptacja.

Pokaż „Dziecku”, że „Naprawiacz” nie chce go zmieniać, bo jest złe – tylko dlatego, że chce, by znów poczuło się dobrze.

Naucz się patrzeć na te dwie części razem i osobno – z czułością, a nie krytyką.

Refleksja końcowa:Nazywamy się „JA JESTEM”, ale w środku mieszka całe WEWNĘTRZNE „MY”.Zdrowienie zaczyna się nie od „naprawiania siebie”… lecz od SPOTKANIA tych dwóch części w MIŁOŚCI.

„Droga do zdrowia prowadzi tylko poprzez miłość i akceptację – nie przez wytykanie wad i próbę ich zmieniania.”


Praktyka – Jak zacząć wychodzić z pułapki?

Krok 1 – Rozmowa z Naprawiaczem
Zamknij oczy, połóż dłoń na sercu. Wypowiedz do tej części, która wciąż „musi coś naprawiać”:

„Wiem, że chcesz mi pomóc. Próbujesz mnie chronić przed bólem. Dziękuję Ci.”

Krok 2 – Spotkanie z Wewnętrznym DzieckiemDrugą dłoń połóż na brzuchu. Poczuj emocje, które tam mieszkają i powiedz:

„Nie musisz się zmieniać. Akceptuję Cię w całości. Jesteś kochane – dokładnie takie, jakie jesteś.”

Krok 3 – ZjednoczenieOddychaj powoli, wyobrażając sobie, że obie części spotykają się i siadają obok siebie. Pozwól, by objęły się ramionami. Powiedz:

„Razem tworzymy całość. Już nie muszę wybierać między naprawą a akceptacją – wybieram MIŁOŚĆ, która łączy.”

Praktykę powtarzaj przez 7 dni – aż poczujesz, że wewnętrzny dialog zamienia się w wewnętrzną współpracę.


Komentarze

Prześlij komentarz

Popularne posty z tego bloga

Kolano – zawias czasu

Kolano na pierwszy rzut oka to tylko staw, który zgina i prostuje nogę. Ale jeśli przyjrzeć się uważniej – to brama czasu. Zawias, który przenosi nas pomiędzy tym, co było, a tym, co ma dopiero nadejść. --- Kolano jako brama czasu Każdy ruch kolana ma wymiar symboliczny: Zgięcie → cofnięcie się, spojrzenie w przeszłość, powrót do tego, co już zapisane. Wyprost → krok naprzód, sięgnięcie po przyszłość. Przeprost → próba wyjścia „za bardzo do przodu”, wyprzedzenia samego siebie – często bolesna. Kolano przypomina nam, że czas płynie tylko w rytmie teraźniejszości. --- Mięśnie i ich opowieść Przód kolana → Czworogłowe uda (SI – jelito cienkie) Jelito cienkie to przeszłość – trawienie doświadczeń, wybieranie, co zostaje w nas, a co trzeba odrzucić. Wyprost kolana to pójście naprzód oparte na tym, co naprawdę zostało przyswojone. Tył kolana → Dwugłowe uda (LI – jelito grube) Jelito grube to przyszłość – puszczenie, odcięcie, zostawienie tego, co zbędne. Zgięcie kolana to zatrzymanie, cofnię...
Czytaj więcej

Ciało zawsze mówi pierwsze

Martyna i Robert tworzyli spokojną, kochającą się rodzinę. Plany, marzenia, czteroletni synek. Zwyczajna codzienność. A potem ból barku, pleców… i miesiące błądzenia między masażystami, terapeutami, lekarzami. Dopiero w styczniu rezonans ujawnił płyn w płucach i podwyższone markery. Kilka tygodni później – diagnoza: rak jelita z przerzutami. Zaawansowany, rozsiany. Zanim ktoś nazwał to po imieniu, ciało mówiło już od dawna. Wczoraj pracowałem też z inną kobietą – od sześciu tygodni miała silny ból szyi. Dwa tygodnie później poroniła. Dopiero potem połączyliśmy fakty: ten ból był pierwszym sygnałem, że coś dzieje się z płodem. Wczoraj, gdy pracowaliśmy z jej układem limfatycznym i punktami neurolimfatycznymi, napięcie ustąpiło. Ale ten ból – był krzykiem, którego nikt nie umiał odczytać. --- Ciało – pierwszy język choroby Nie zawsze umiemy tego słuchać. W Polsce wciąż świadomość wczesnych objawów nowotworów i innych chorób jest niska.  Kiedyś w Londynie widziałem plakat mówią...
Czytaj więcej

Subtelna pułapka duchowej regulacji

W rozwoju duchowym istnieje miejsce niezwykle subtelne. Tak subtelne, że łatwo je pomylić z przebudzeniem. Nie jest to już lęk. Nie jest to chaos. Nie jest to cierpienie. To jest… spokój. I właśnie tu zaczyna się pułapka. Miłość jako regulacja Miłość jako regulacja to stan, w którym: ciało się rozluźnia, serce się otwiera, układ nerwowy się uspokaja, pojawia się empatia, wdzięczność, bezpieczeństwo. To jest piękne. To jest potrzebne. To jest uzdrawiające. Ale… To nadal jest stan organizmu. To nadal jest doświadczenie zależne od warunków. Człowiek mówi wtedy: „Czuję się dobrze.” „Jestem w miłości.” „Wreszcie mam spokój.” To jest regulacja. Subtelna pułapka Pułapka pojawia się wtedy, gdy zaczynamy identyfikować regulację jako ostateczną duchowość. Wtedy powstaje nowe przywiązanie: chcę być spokojny, chcę być w miłości, chcę, żeby było dobrze, chcę pozostać w tym stanie. To „chcę” jest kluczowe. Bo to „chcę” zawiera lęk przed utratą regulacji. I w tym momencie miłość jako regulacja staje ...
Czytaj więcej