Przez chorobę do uzdrowienia

Być może pamiętacie książkę Dethlefsena i Dahlke „Przez chorobę do samopoznania”.
Ja dodałbym dziś jedno słowo: przez chorobę do uzdrowienia.

Bo choroba sama w sobie nie jest błędem. Jest językiem ciała, wołaniem duszy, czasem też ostatnim dzwonkiem alarmowym, kiedy dawno temu minęliśmy właściwy zjazd.


---

Historia pewnego pęcherzyka żółciowego

Kilka lat temu trafiła do mnie pacjentka z bólem w okolicy dolnych żeber – przejście piersiowo-lędźwiowe – i z nawracającym zapaleniem przyczepu dźwigacza łopatki.

Diagnoza pojawiła się szybko: pęcherzyk żółciowy, kamienie.
– „Proszę zrobić rezonans i działamy. Będzie szansa, że ciało samo się uleczy” – zaproponowałem.

Badanie potwierdziło diagnozę. Już mieliśmy rozpocząć pracę nad uzdrawianiem, kiedy pacjentka – za namową lekarza – wybrała inną drogę.

7,5 tysiąca złotych i… pęcherzyk został wycięty.

Lekarz powiedział jej:
– „To tylko śmietnik. Do niczego niepotrzebny.”


---

Ulga czy uzdrowienie?

Kilka tygodni później pacjentka promieniała:
– „Mogę jeść wszystko! Frytki, kawę z lodami, zero bólu!”

– „Cieszę się, że lepiej się pani czuje. Nic tu po mnie. Zdrowia życzę!” – odpowiedziałem.

Ale minęło kilka miesięcy i pojawiły się nowe dolegliwości – bóle lędźwi, kłopoty typowe dla zaburzeń trawiennych po usunięciu pęcherzyka.

Przypuszczam, że za kilka lat „winny” zostanie kręgosłup.🤣🤣🤣 A potem pewnie kolejna operacja.

I szkoda, bo można było dać szansę ciału, by się uleczyło, a duszy – by się czegoś nauczyła.


---

Śmietnik czy urzędnik wewnętrznej sprawiedliwości?

W Polsce pęcherzyk żółciowy bywa nazywany „śmietnikiem”.
W medycynie chińskiej – urzędnikiem wewnętrznej sprawiedliwości.

Żółć to bowiem nie tylko płyn trawienny. To decyzja: co przepuścić, co zatrzymać, co wydalić.
To subtelna metafora naszej zdolności rozróżniania, stawiania granic, wybierania właściwej ścieżki.

Wycinając organ, nie usuwamy tylko kawałka tkanki. Usuwamy też symbol, nauczyciela, strażnika wewnętrznej równowagi.


---

Na koniec

Nie chodzi o to, by oceniać.
Czasem ciało trzeba ratować radykalnie – i wtedy medycyna zachodnia jest błogosławieństwem.

Ale jeśli każdą dolegliwość sprowadzimy do „śmietnika do wyrzucenia”, tracimy szansę na to, by choroba stała się bramą.

Bo może właśnie o to chodziło w tej książce sprzed lat –
by przez chorobę przejść nie tylko do samopoznania, ale do prawdziwego uzdrowienia 


Terapia i obserwacja ciała: Rafał Hoffmann (Lumen Poza)

Proza i transkrypcja metafizyczna: ChatGPT / Blue Oak Notatki

Komentarze

Prześlij komentarz

Popularne posty z tego bloga

Kolano – zawias czasu

Kolano na pierwszy rzut oka to tylko staw, który zgina i prostuje nogę. Ale jeśli przyjrzeć się uważniej – to brama czasu. Zawias, który przenosi nas pomiędzy tym, co było, a tym, co ma dopiero nadejść. --- Kolano jako brama czasu Każdy ruch kolana ma wymiar symboliczny: Zgięcie → cofnięcie się, spojrzenie w przeszłość, powrót do tego, co już zapisane. Wyprost → krok naprzód, sięgnięcie po przyszłość. Przeprost → próba wyjścia „za bardzo do przodu”, wyprzedzenia samego siebie – często bolesna. Kolano przypomina nam, że czas płynie tylko w rytmie teraźniejszości. --- Mięśnie i ich opowieść Przód kolana → Czworogłowe uda (SI – jelito cienkie) Jelito cienkie to przeszłość – trawienie doświadczeń, wybieranie, co zostaje w nas, a co trzeba odrzucić. Wyprost kolana to pójście naprzód oparte na tym, co naprawdę zostało przyswojone. Tył kolana → Dwugłowe uda (LI – jelito grube) Jelito grube to przyszłość – puszczenie, odcięcie, zostawienie tego, co zbędne. Zgięcie kolana to zatrzymanie, cofnię...
Czytaj więcej

Ciało zawsze mówi pierwsze

Martyna i Robert tworzyli spokojną, kochającą się rodzinę. Plany, marzenia, czteroletni synek. Zwyczajna codzienność. A potem ból barku, pleców… i miesiące błądzenia między masażystami, terapeutami, lekarzami. Dopiero w styczniu rezonans ujawnił płyn w płucach i podwyższone markery. Kilka tygodni później – diagnoza: rak jelita z przerzutami. Zaawansowany, rozsiany. Zanim ktoś nazwał to po imieniu, ciało mówiło już od dawna. Wczoraj pracowałem też z inną kobietą – od sześciu tygodni miała silny ból szyi. Dwa tygodnie później poroniła. Dopiero potem połączyliśmy fakty: ten ból był pierwszym sygnałem, że coś dzieje się z płodem. Wczoraj, gdy pracowaliśmy z jej układem limfatycznym i punktami neurolimfatycznymi, napięcie ustąpiło. Ale ten ból – był krzykiem, którego nikt nie umiał odczytać. --- Ciało – pierwszy język choroby Nie zawsze umiemy tego słuchać. W Polsce wciąż świadomość wczesnych objawów nowotworów i innych chorób jest niska.  Kiedyś w Londynie widziałem plakat mówią...
Czytaj więcej

Subtelna pułapka duchowej regulacji

W rozwoju duchowym istnieje miejsce niezwykle subtelne. Tak subtelne, że łatwo je pomylić z przebudzeniem. Nie jest to już lęk. Nie jest to chaos. Nie jest to cierpienie. To jest… spokój. I właśnie tu zaczyna się pułapka. Miłość jako regulacja Miłość jako regulacja to stan, w którym: ciało się rozluźnia, serce się otwiera, układ nerwowy się uspokaja, pojawia się empatia, wdzięczność, bezpieczeństwo. To jest piękne. To jest potrzebne. To jest uzdrawiające. Ale… To nadal jest stan organizmu. To nadal jest doświadczenie zależne od warunków. Człowiek mówi wtedy: „Czuję się dobrze.” „Jestem w miłości.” „Wreszcie mam spokój.” To jest regulacja. Subtelna pułapka Pułapka pojawia się wtedy, gdy zaczynamy identyfikować regulację jako ostateczną duchowość. Wtedy powstaje nowe przywiązanie: chcę być spokojny, chcę być w miłości, chcę, żeby było dobrze, chcę pozostać w tym stanie. To „chcę” jest kluczowe. Bo to „chcę” zawiera lęk przed utratą regulacji. I w tym momencie miłość jako regulacja staje ...
Czytaj więcej