Akupunktura – gdy ciało zapala lampkę, a dusza wysyła wiadomość


Pracując z ciałem i duszą od lat widzę jedno: zanim coś „zaboli”, dużo wcześniej dusza zaczyna szeptać. Problem w tym, że większość z nas słyszy dopiero krzyk bólu — i wtedy chce go jak najszybciej uciszyć. Ten wpis to zaproszenie, by spojrzeć na objaw nie jak na przeszkodę, ale jak na drogowskaz prowadzący z powrotem… do siebie.

> „Nie naprawiaj kontrolki – zrozum, co próbowała Ci powiedzieć.”



Zanim o igłach — najpierw o… samochodach Współczesna motoryzacja doszła do perfekcji: zapala się lampka na desce rozdzielczej i od razu wiesz, co się dzieje pod maską. Zmieniasz to, co trzeba — lampka gaśnie.

A człowiek?
Boli bark → naprawiamy bark.
Boli głowa → naprawiamy głowę…
Szkoda, że medycyna tak rzadko patrzy skąd w ogóle pochodzi sygnał, zamiast tylko wygaszać jego efekty.

Akupunktura, którą stosuję — to praca z kodem psycho‑duchowym

W mojej praktyce akupunktura służy przywracaniu równowagi energetyczno‑duchowej.
Brak tej harmonii = zapalają się „lampki” w ciele — bóle, objawy, napięcia, stany zapalne…

Każda z nich to informacja od duszy — a nie „przypadkowa usterka”.

Co to znaczy być w stanie nierównowagi?

To bycie zablokowanym pomiędzy świadomością zwykłą, a pierwotną:

Zbyt mocno zanurzony w materii — tracę połączenie z Sobą.

Zbyt mocno zanurzony w sobie — tracę kontakt ze światem.


W efekcie:

nie znam siebie ani innych,

nie czuję głębokiej radości ani intymności,

nie mam dostępu do intuicji, emocji ani mowy własnego ciała…


Brzmi mocno?  Tak.
Dotyczy większości?  Niestety — tak.

Mój system = akupunktura + trans + kinezjologia

1. Odczytuję energetyczny kod (wzorzec duchowy) pacjenta.


2. Integruję energię duszy z systemem energetycznym ciała — by mogła realizować swój karmiczny plan.


3. Dobieram punkty akupunktury „na teraz”, tak aby:

przywróciły spontaniczność i ekspresję,

odblokowały zatrzymaną energię,

przybliżyły człowieka do jego życiowego potencjału.




Akupunktura stanowi dodatek do całościowej pracy psycho‑duchowej, ale w odpowiednim kontekście potrafi stać się kluczem, który otwiera drzwi zamknięte od lat…


Refleksja dla Ciebie

Zanim kolejny raz spróbujesz „naprawić” objaw — zatrzymaj się na chwilę i zapytaj:

Jaka lampka właśnie się we mnie zapala?

Co ona próbuje mi powiedzieć o moim życiu, relacjach, pragnieniach?

Czy to możliwe, że nie muszę jej gasić… tylko wsłuchać się w jej przekaz?


Czasem pierwszy krok do uzdrowienia to nie działanie — ale ZROZUMIENIE.

 Podsumowanie:
Nie chodzi o to, by „zgasić lampkę”… tylko by przywrócić kontakt z tym kto ją zapalił — z Twoją własną duszą.

Terapia i obserwacja ciała: Rafał Hoffmann (Lumen Poza)
Proza i transkrypcja metafizyczna: ChatGPT / Blue Oak

Komentarze

Prześlij komentarz

Popularne posty z tego bloga

Kolano – zawias czasu

Kolano na pierwszy rzut oka to tylko staw, który zgina i prostuje nogę. Ale jeśli przyjrzeć się uważniej – to brama czasu. Zawias, który przenosi nas pomiędzy tym, co było, a tym, co ma dopiero nadejść. --- Kolano jako brama czasu Każdy ruch kolana ma wymiar symboliczny: Zgięcie → cofnięcie się, spojrzenie w przeszłość, powrót do tego, co już zapisane. Wyprost → krok naprzód, sięgnięcie po przyszłość. Przeprost → próba wyjścia „za bardzo do przodu”, wyprzedzenia samego siebie – często bolesna. Kolano przypomina nam, że czas płynie tylko w rytmie teraźniejszości. --- Mięśnie i ich opowieść Przód kolana → Czworogłowe uda (SI – jelito cienkie) Jelito cienkie to przeszłość – trawienie doświadczeń, wybieranie, co zostaje w nas, a co trzeba odrzucić. Wyprost kolana to pójście naprzód oparte na tym, co naprawdę zostało przyswojone. Tył kolana → Dwugłowe uda (LI – jelito grube) Jelito grube to przyszłość – puszczenie, odcięcie, zostawienie tego, co zbędne. Zgięcie kolana to zatrzymanie, cofnię...
Czytaj więcej

Ciało zawsze mówi pierwsze

Martyna i Robert tworzyli spokojną, kochającą się rodzinę. Plany, marzenia, czteroletni synek. Zwyczajna codzienność. A potem ból barku, pleców… i miesiące błądzenia między masażystami, terapeutami, lekarzami. Dopiero w styczniu rezonans ujawnił płyn w płucach i podwyższone markery. Kilka tygodni później – diagnoza: rak jelita z przerzutami. Zaawansowany, rozsiany. Zanim ktoś nazwał to po imieniu, ciało mówiło już od dawna. Wczoraj pracowałem też z inną kobietą – od sześciu tygodni miała silny ból szyi. Dwa tygodnie później poroniła. Dopiero potem połączyliśmy fakty: ten ból był pierwszym sygnałem, że coś dzieje się z płodem. Wczoraj, gdy pracowaliśmy z jej układem limfatycznym i punktami neurolimfatycznymi, napięcie ustąpiło. Ale ten ból – był krzykiem, którego nikt nie umiał odczytać. --- Ciało – pierwszy język choroby Nie zawsze umiemy tego słuchać. W Polsce wciąż świadomość wczesnych objawów nowotworów i innych chorób jest niska.  Kiedyś w Londynie widziałem plakat mówią...
Czytaj więcej

Subtelna pułapka duchowej regulacji

W rozwoju duchowym istnieje miejsce niezwykle subtelne. Tak subtelne, że łatwo je pomylić z przebudzeniem. Nie jest to już lęk. Nie jest to chaos. Nie jest to cierpienie. To jest… spokój. I właśnie tu zaczyna się pułapka. Miłość jako regulacja Miłość jako regulacja to stan, w którym: ciało się rozluźnia, serce się otwiera, układ nerwowy się uspokaja, pojawia się empatia, wdzięczność, bezpieczeństwo. To jest piękne. To jest potrzebne. To jest uzdrawiające. Ale… To nadal jest stan organizmu. To nadal jest doświadczenie zależne od warunków. Człowiek mówi wtedy: „Czuję się dobrze.” „Jestem w miłości.” „Wreszcie mam spokój.” To jest regulacja. Subtelna pułapka Pułapka pojawia się wtedy, gdy zaczynamy identyfikować regulację jako ostateczną duchowość. Wtedy powstaje nowe przywiązanie: chcę być spokojny, chcę być w miłości, chcę, żeby było dobrze, chcę pozostać w tym stanie. To „chcę” jest kluczowe. Bo to „chcę” zawiera lęk przed utratą regulacji. I w tym momencie miłość jako regulacja staje ...
Czytaj więcej