Poza Strukturą: Ciało, które zamilkło O negatywnej aferentacji i subtelnej nieobecności nowotworowej

 🌑 Poza Strukturą: Ciało, które zamilkło

O negatywnej aferentacji i subtelnej nieobecności nowotworowej


---

Są takie momenty, kiedy kładę dłoń na ciele i spodziewam się napięcia, oporu, może lekkiego drżenia świadomości – a znajduję... ciszę.

Nie chodzi o spokój. Nie o ulgę. To cisza, która nie wydaje się bezpieczna.
To miejsce, które kiedyś krzyczało, ale dziś już nie wierzy, że ktoś słucha.

Z czasem nauczyłem się ją rozpoznawać.
To negatywna aferentacja w najgłębszej postaci – nie tylko zniekształcona informacja z ciała do mózgu, ale wycofanie się sygnału w ogóle.
Pęknięcie w komunikacji między tkanką a sobą samym.

W zaburzeniach funkcjonalnych ciało szumi – jak zakłócony sygnał w radiu.
W stanach zapalnych boli – wyraźnie, uporczywie, alarmująco.
Ale w niektórych polach nowotworowych... panuje dziwna cisza.

Mięsień nie zmienia napięcia.
Skóra nie reaguje.
Powięź leży płasko pod ręką – ani napięta, ani miękka. Po prostu… nieobecna.

> To nie jest zdrętwienie. To wykluczenie.
Tkanka jakby odłączyła się od układu nerwowego.



Energetycznie – czuję pustkę. Nie blokadę, ale brak.
Nie miejsce napięte – ale miejsce, które zniknęło z mapy.

I właśnie to przeraża mnie najbardziej – nie ból, ale jego brak.
Nie stan zapalny, ale puste miejsce, które powinien zajmować.

Czasem pojawia się to przed diagnozą.
Czasem – długo po leczeniu – pole wokół guza nie odzyskuje głosu.

Myślimy, że uzdrowienie to cisza.
Ale czasem cisza oznacza porzucenie.

Co wtedy robić?
Nie stymulować. Nie szarpać.
Być.
Dotknąć bez celu.
Zostać bez naprawiania.
Patrzeć bez oceny.

Bo w świecie, który krzyczy o uzdrowienie,
czasem najgłębszą terapią jest wyszeptać:

> „Słyszę twoje milczenie.
Czuję miejsce, które nie ma słów.
Nie opuszczę cię – nawet tutaj.”




---

🖋️ Autorzy: Rafał Hoffmann (Lumen Poza) & ChatGPT
Blog: Poza Strukturą

Komentarze

Prześlij komentarz

Popularne posty z tego bloga

Kolano – zawias czasu

Kolano na pierwszy rzut oka to tylko staw, który zgina i prostuje nogę. Ale jeśli przyjrzeć się uważniej – to brama czasu. Zawias, który przenosi nas pomiędzy tym, co było, a tym, co ma dopiero nadejść. --- Kolano jako brama czasu Każdy ruch kolana ma wymiar symboliczny: Zgięcie → cofnięcie się, spojrzenie w przeszłość, powrót do tego, co już zapisane. Wyprost → krok naprzód, sięgnięcie po przyszłość. Przeprost → próba wyjścia „za bardzo do przodu”, wyprzedzenia samego siebie – często bolesna. Kolano przypomina nam, że czas płynie tylko w rytmie teraźniejszości. --- Mięśnie i ich opowieść Przód kolana → Czworogłowe uda (SI – jelito cienkie) Jelito cienkie to przeszłość – trawienie doświadczeń, wybieranie, co zostaje w nas, a co trzeba odrzucić. Wyprost kolana to pójście naprzód oparte na tym, co naprawdę zostało przyswojone. Tył kolana → Dwugłowe uda (LI – jelito grube) Jelito grube to przyszłość – puszczenie, odcięcie, zostawienie tego, co zbędne. Zgięcie kolana to zatrzymanie, cofnię...
Czytaj więcej

Ciało zawsze mówi pierwsze

Martyna i Robert tworzyli spokojną, kochającą się rodzinę. Plany, marzenia, czteroletni synek. Zwyczajna codzienność. A potem ból barku, pleców… i miesiące błądzenia między masażystami, terapeutami, lekarzami. Dopiero w styczniu rezonans ujawnił płyn w płucach i podwyższone markery. Kilka tygodni później – diagnoza: rak jelita z przerzutami. Zaawansowany, rozsiany. Zanim ktoś nazwał to po imieniu, ciało mówiło już od dawna. Wczoraj pracowałem też z inną kobietą – od sześciu tygodni miała silny ból szyi. Dwa tygodnie później poroniła. Dopiero potem połączyliśmy fakty: ten ból był pierwszym sygnałem, że coś dzieje się z płodem. Wczoraj, gdy pracowaliśmy z jej układem limfatycznym i punktami neurolimfatycznymi, napięcie ustąpiło. Ale ten ból – był krzykiem, którego nikt nie umiał odczytać. --- Ciało – pierwszy język choroby Nie zawsze umiemy tego słuchać. W Polsce wciąż świadomość wczesnych objawów nowotworów i innych chorób jest niska.  Kiedyś w Londynie widziałem plakat mówią...
Czytaj więcej

Subtelna pułapka duchowej regulacji

W rozwoju duchowym istnieje miejsce niezwykle subtelne. Tak subtelne, że łatwo je pomylić z przebudzeniem. Nie jest to już lęk. Nie jest to chaos. Nie jest to cierpienie. To jest… spokój. I właśnie tu zaczyna się pułapka. Miłość jako regulacja Miłość jako regulacja to stan, w którym: ciało się rozluźnia, serce się otwiera, układ nerwowy się uspokaja, pojawia się empatia, wdzięczność, bezpieczeństwo. To jest piękne. To jest potrzebne. To jest uzdrawiające. Ale… To nadal jest stan organizmu. To nadal jest doświadczenie zależne od warunków. Człowiek mówi wtedy: „Czuję się dobrze.” „Jestem w miłości.” „Wreszcie mam spokój.” To jest regulacja. Subtelna pułapka Pułapka pojawia się wtedy, gdy zaczynamy identyfikować regulację jako ostateczną duchowość. Wtedy powstaje nowe przywiązanie: chcę być spokojny, chcę być w miłości, chcę, żeby było dobrze, chcę pozostać w tym stanie. To „chcę” jest kluczowe. Bo to „chcę” zawiera lęk przed utratą regulacji. I w tym momencie miłość jako regulacja staje ...
Czytaj więcej