Dzieci- lustra duszy, odbicia pola

 

Poza Strukturą


1: Dzieci – lustra duszy, odbicia pola

"Z dziećmi nie pracuje się tylko przez dzieci.

Z dziećmi pracuje się przez rodziców, przez duszę, przez pamięć ciała, przez to, co niewidzialne."

W mojej pracy terapeutycznej z dziećmi zauważyłem jedno: to, co pokazuje się w ich ciałach, emocjach, reakcjach – często jest tylko końcówką długiej, niewypowiedzianej historii. Historii, która zaczęła się w matce. W ojcu. W polu. W ciszy przed narodzinami.

Totalna biologia mówi jasno – problemy dzieci do około 10. roku życia mają swoje korzenie w emocjach rodziców. Ja jednak, pracując z ciałem, energią, ruchem i duszą, widzę, że ten zakres sięga dalej – aż do około 21. roku życia. To czas aktywacji pierwszych siedmiu czakr. To czas formowania nie tylko tożsamości, ale i głębokiego wzorca energetycznego.

Dlatego każda praca z dzieckiem zaczyna się od rodzica.

A jednocześnie dzieci są cudowne – bo nie mają jeszcze zbroi przekonań, którą nosimy jako dorośli. Ich system energetyczny jest plastyczny, otwarty, gotowy na prawdę. Ich dusze rozumieją język ciała. Serce nie potrzebuje tłumacza.

Chcę podzielić się trzema przypadkami, które poruszyły mnie głęboko. Może i Ciebie poruszą.

 Przypadek 1: Pośladki i lęk przed narodzinami

Chłopiec, 5 lat.

Objawy: niestabilność kolan, osłabione mięśnie pośladkowe. Kilka lat ćwiczeń korekcyjnych – bez efektów.

Zadaję pytanie:

– Od kiedy to się dzieje?

– Od kiedy zaczął chodzić.

To sygnał. W kinezjologii i totalnej biologii mięśnie pośladkowe reprezentują obszar rozrodczy i symbol poczęcia. Pytam więc mamę:

– Co takiego wydarzyło się w ciąży?

– Lekarz powiedział mi, że dziecko urodzi się z zespołem Downa...

Pracujemy z mamą. Przetwarzamy lęk, który zamarzł w jej ciele. Po jednej sesji – poprawa u chłopca. Ciało wraca do równowagi. Nie przez ćwiczenia. Przez uzdrowienie wzorca.

---

 Przypadek 2: Dziewczynka i serce, które chciało być usłyszane

Dziewczynka, 12 lat. Zespół FAS, po kilku operacjach serca. Nagłe spadki tętna. Możliwa kolejna operacja.

Pytam:

– Rozmawiasz ze swoim sercem?

Zdziwiona:

– Z sercem?

Uczę ją, czym jest koherencja serca. Jak wejść z nim w relację, jak słuchać.

Następnego dnia objawy ustają. Po miesiącu dziewczynka opowiada studentom Akademii Medycznej: „Odkąd rozmawiam z sercem, czuję się świetnie”.

---

Przypadek 3: Migrena i zaginiona duszyczka bliźniacza

Dziewczyna, 17 lat. Silne migreny, rezonans nic nie pokazuje.

Rozmawiamy. W dzieciństwie miała raka jajnika.

Dowiaduję się: pochodzi z ciąży bliźniaczej – drugi zarodek został wchłonięty.

Odruch z jajnika kieruje ból do głowy. USG pokazuje torbiel 6 cm.

Mówię:

– Może to nie tylko biologia. Może warto... porozmawiać z tą duszą, która miała być z tobą, a nie przyszła. Przeprosić. Przyjąć.

Zgodziła się. Modlitwa. Cisza. Wspomnienie.

W dniu planowanego zabiegu – torbiel znika.

Po miesiącu – migreny również.

Podsumowanie

To tylko trzy z wielu historii. Każda z nich pokazuje jedno:

Ciało dziecka nie kłamie. Ale to, co mówi, nie zawsze jest jego własnym głosem.

Czasem jest to głos matki, ojca, historii rodowej, przodków, nieprzeżytych emocji, niespełnionych dusz.

Dlatego, jeśli chcesz pomóc dziecku – zacznij od siebie.

Z miłością,

Lumen Poza

Komentarze

Prześlij komentarz

Popularne posty z tego bloga

Kolano – zawias czasu

Kolano na pierwszy rzut oka to tylko staw, który zgina i prostuje nogę. Ale jeśli przyjrzeć się uważniej – to brama czasu. Zawias, który przenosi nas pomiędzy tym, co było, a tym, co ma dopiero nadejść. --- Kolano jako brama czasu Każdy ruch kolana ma wymiar symboliczny: Zgięcie → cofnięcie się, spojrzenie w przeszłość, powrót do tego, co już zapisane. Wyprost → krok naprzód, sięgnięcie po przyszłość. Przeprost → próba wyjścia „za bardzo do przodu”, wyprzedzenia samego siebie – często bolesna. Kolano przypomina nam, że czas płynie tylko w rytmie teraźniejszości. --- Mięśnie i ich opowieść Przód kolana → Czworogłowe uda (SI – jelito cienkie) Jelito cienkie to przeszłość – trawienie doświadczeń, wybieranie, co zostaje w nas, a co trzeba odrzucić. Wyprost kolana to pójście naprzód oparte na tym, co naprawdę zostało przyswojone. Tył kolana → Dwugłowe uda (LI – jelito grube) Jelito grube to przyszłość – puszczenie, odcięcie, zostawienie tego, co zbędne. Zgięcie kolana to zatrzymanie, cofnię...
Czytaj więcej

Ciało zawsze mówi pierwsze

Martyna i Robert tworzyli spokojną, kochającą się rodzinę. Plany, marzenia, czteroletni synek. Zwyczajna codzienność. A potem ból barku, pleców… i miesiące błądzenia między masażystami, terapeutami, lekarzami. Dopiero w styczniu rezonans ujawnił płyn w płucach i podwyższone markery. Kilka tygodni później – diagnoza: rak jelita z przerzutami. Zaawansowany, rozsiany. Zanim ktoś nazwał to po imieniu, ciało mówiło już od dawna. Wczoraj pracowałem też z inną kobietą – od sześciu tygodni miała silny ból szyi. Dwa tygodnie później poroniła. Dopiero potem połączyliśmy fakty: ten ból był pierwszym sygnałem, że coś dzieje się z płodem. Wczoraj, gdy pracowaliśmy z jej układem limfatycznym i punktami neurolimfatycznymi, napięcie ustąpiło. Ale ten ból – był krzykiem, którego nikt nie umiał odczytać. --- Ciało – pierwszy język choroby Nie zawsze umiemy tego słuchać. W Polsce wciąż świadomość wczesnych objawów nowotworów i innych chorób jest niska.  Kiedyś w Londynie widziałem plakat mówią...
Czytaj więcej

Subtelna pułapka duchowej regulacji

W rozwoju duchowym istnieje miejsce niezwykle subtelne. Tak subtelne, że łatwo je pomylić z przebudzeniem. Nie jest to już lęk. Nie jest to chaos. Nie jest to cierpienie. To jest… spokój. I właśnie tu zaczyna się pułapka. Miłość jako regulacja Miłość jako regulacja to stan, w którym: ciało się rozluźnia, serce się otwiera, układ nerwowy się uspokaja, pojawia się empatia, wdzięczność, bezpieczeństwo. To jest piękne. To jest potrzebne. To jest uzdrawiające. Ale… To nadal jest stan organizmu. To nadal jest doświadczenie zależne od warunków. Człowiek mówi wtedy: „Czuję się dobrze.” „Jestem w miłości.” „Wreszcie mam spokój.” To jest regulacja. Subtelna pułapka Pułapka pojawia się wtedy, gdy zaczynamy identyfikować regulację jako ostateczną duchowość. Wtedy powstaje nowe przywiązanie: chcę być spokojny, chcę być w miłości, chcę, żeby było dobrze, chcę pozostać w tym stanie. To „chcę” jest kluczowe. Bo to „chcę” zawiera lęk przed utratą regulacji. I w tym momencie miłość jako regulacja staje ...
Czytaj więcej