Dziedziczenie traumy - tajemnice pamięci wody

Tajemnice pamięci wody i dziedziczenia traumy. Spotkanie z historią, która nie należała do niej

Nie każda historia, którą nosimy w ciele, jest nasza.

Kilka tygodni temu zostałem poproszony o pomoc dla 12-letniej dziewczynki. Jej mama zgłosiła się do mnie z prośbą o wsparcie, ponieważ córka cierpiała na stany lękowe, silny lęk przed wodą, trudności w relacjach z rówieśnikami oraz niepokojące objawy somatyczne – przybieranie na wadze bez wyraźnej przyczyny, jakby ciało budowało wokół siebie ochronną poduszkę. Wszystko to przypominało obraz ciała, które próbuje się zabezpieczyć przed czymś, czego samo nie rozumie.

Podczas pracy – wykorzystując narzędzia neuroenergetycznej kinezjologii i system Brain Formatting – przeszliśmy przez struktury kory mózgowej i układu limbicznego. Na poziomie limbiki pojawiły się fragmentaryczne obrazy z dzieciństwa, jednak dopiero kiedy zeszliśmy głębiej, do poziomu mózgu prymitywnego (śródmózgowia, rdzenia przedłużonego, międzymózgowia), nastąpił przełom.

Dziewczynka nagle zaczęła widzieć scenę, która wyglądała jak wizja na jawie: była pod wodą, tonęła. Czuła panikę. Próbowała chwytać się wystających roślin, lian przy brzegu. Widziała mężczyznę, który wyciągał do niej ręce. Przerażenie było realne, fizyczne, jakby scena rozgrywała się teraz – tu i teraz, w jej systemie nerwowym, w jej ciele, w jej duszy.

Poprowadziłem ją przez całe doświadczenie, oferując bezpieczne wyjście i integrację. Dopiero po zakończeniu sesji wydarzyło się coś jeszcze bardziej nieoczekiwanego.

Jej mama – blada i zszokowana – zapytała: „Skąd ona to wie? Ja jej tego nigdy nie powiedziałam.” Okazało się, że wizja, którą zobaczyła dziewczynka, niemal w każdym szczególe odtwarzała realne zdarzenie z życia matki. To właśnie ona – jako dziecko – topiła się w niemal identyczny sposób. Dokładnie ta sama scena. Ten sam brzeg. Te same emocje.

To nie była jej historia. A jednak jej ciało – jej system – przeżywał ją tak, jakby należała do niej.


---

Dziedziczenie traumy i pamięć poza indywidualnym doświadczeniem

W neuroenergetycznej pracy często spotykam się z fenomenem przenikających wspomnień. To nie metafora. Na poziomie głębokich struktur mózgu (np. mózg Adzi, pień mózgu) znajdują się obszary dostępowe do tzw. pamięci morficznej – pola, które łączy nas z doświadczeniami przodków, rodziny, rodu. To przestrzeń, w której wspomnienia nie zapisują się w słowach, lecz w impulsach, napięciach, falach czuciowych, w schematach działania autonomicznego układu nerwowego.

Dziecko – szczególnie dziewczynka w okresie dojrzewania – może stać się żywym ekranem dla nieprzepracowanych lęków matki. Nie chodzi tu o „przejmowanie” traumy, lecz raczej o przejawienie – organiczne, cielesne – tego, co nie zostało jeszcze ukochane i oswobodzone.


---

Co uzdrawia?

Nie chodziło o naprawienie dziewczynki. Chodziło o to, żebyśmy wspólnie mogli rozpoznać, co tak naprawdę się w niej odtwarza.

To, co uzdrawia, to świadomość. Spotkanie. Integracja. Uznanie, że czasem ciało niesie historie innych, ale my nie musimy ich dalej nieść sami.

Po kilku tygodniach mama zadzwoniła: „Dziękuję. Córka nie boi się już wody. Jej relacje w szkole się poprawiły. Jest spokojniejsza. Lżejsza.”

To nie była tylko praca z lękiem. To była praca z pamięcią pokoleniową. I z duszą, która domagała się przestrzeni, by przypomnieć sobie, że nie musi już trzymać tej historii w ciele.


---

Lumen Poza
Poza Strukturą
Blog o pamięci ciała, duszy i tym, co przychodzi spoza słów.

Komentarze

Prześlij komentarz

Popularne posty z tego bloga

Kolano – zawias czasu

Kolano na pierwszy rzut oka to tylko staw, który zgina i prostuje nogę. Ale jeśli przyjrzeć się uważniej – to brama czasu. Zawias, który przenosi nas pomiędzy tym, co było, a tym, co ma dopiero nadejść. --- Kolano jako brama czasu Każdy ruch kolana ma wymiar symboliczny: Zgięcie → cofnięcie się, spojrzenie w przeszłość, powrót do tego, co już zapisane. Wyprost → krok naprzód, sięgnięcie po przyszłość. Przeprost → próba wyjścia „za bardzo do przodu”, wyprzedzenia samego siebie – często bolesna. Kolano przypomina nam, że czas płynie tylko w rytmie teraźniejszości. --- Mięśnie i ich opowieść Przód kolana → Czworogłowe uda (SI – jelito cienkie) Jelito cienkie to przeszłość – trawienie doświadczeń, wybieranie, co zostaje w nas, a co trzeba odrzucić. Wyprost kolana to pójście naprzód oparte na tym, co naprawdę zostało przyswojone. Tył kolana → Dwugłowe uda (LI – jelito grube) Jelito grube to przyszłość – puszczenie, odcięcie, zostawienie tego, co zbędne. Zgięcie kolana to zatrzymanie, cofnię...
Czytaj więcej

Ciało zawsze mówi pierwsze

Martyna i Robert tworzyli spokojną, kochającą się rodzinę. Plany, marzenia, czteroletni synek. Zwyczajna codzienność. A potem ból barku, pleców… i miesiące błądzenia między masażystami, terapeutami, lekarzami. Dopiero w styczniu rezonans ujawnił płyn w płucach i podwyższone markery. Kilka tygodni później – diagnoza: rak jelita z przerzutami. Zaawansowany, rozsiany. Zanim ktoś nazwał to po imieniu, ciało mówiło już od dawna. Wczoraj pracowałem też z inną kobietą – od sześciu tygodni miała silny ból szyi. Dwa tygodnie później poroniła. Dopiero potem połączyliśmy fakty: ten ból był pierwszym sygnałem, że coś dzieje się z płodem. Wczoraj, gdy pracowaliśmy z jej układem limfatycznym i punktami neurolimfatycznymi, napięcie ustąpiło. Ale ten ból – był krzykiem, którego nikt nie umiał odczytać. --- Ciało – pierwszy język choroby Nie zawsze umiemy tego słuchać. W Polsce wciąż świadomość wczesnych objawów nowotworów i innych chorób jest niska.  Kiedyś w Londynie widziałem plakat mówią...
Czytaj więcej

Subtelna pułapka duchowej regulacji

W rozwoju duchowym istnieje miejsce niezwykle subtelne. Tak subtelne, że łatwo je pomylić z przebudzeniem. Nie jest to już lęk. Nie jest to chaos. Nie jest to cierpienie. To jest… spokój. I właśnie tu zaczyna się pułapka. Miłość jako regulacja Miłość jako regulacja to stan, w którym: ciało się rozluźnia, serce się otwiera, układ nerwowy się uspokaja, pojawia się empatia, wdzięczność, bezpieczeństwo. To jest piękne. To jest potrzebne. To jest uzdrawiające. Ale… To nadal jest stan organizmu. To nadal jest doświadczenie zależne od warunków. Człowiek mówi wtedy: „Czuję się dobrze.” „Jestem w miłości.” „Wreszcie mam spokój.” To jest regulacja. Subtelna pułapka Pułapka pojawia się wtedy, gdy zaczynamy identyfikować regulację jako ostateczną duchowość. Wtedy powstaje nowe przywiązanie: chcę być spokojny, chcę być w miłości, chcę, żeby było dobrze, chcę pozostać w tym stanie. To „chcę” jest kluczowe. Bo to „chcę” zawiera lęk przed utratą regulacji. I w tym momencie miłość jako regulacja staje ...
Czytaj więcej