Gdy ból nie jest tam, gdzie problem Studium przypadku: bark, biodro i trójkąt kompensacyjny

Ciało rzadko boli tam, gdzie naprawdę utknął problem.

Najczęściej ból pojawia się tam, gdzie ciało próbuje poradzić sobie z brakiem ruchu osi.

Ten przypadek jest tego bardzo czystym przykładem.

Zgłoszone dolegliwości

Pacjent zgłosił się z kilkoma pozornie niezwiązanymi problemami:

ból lewego barku / okolicy łopatki, nasilający się przy cofnięciu łopatki i próbie „wyprostowania się”

przewlekłe dolegliwości w lewej pachwinie (okolice przywodzicieli)

uczucie sztywności i niestabilności w prawym biodrze, obecne od lat

Pacjent wcześniej korzystał z terapii:

jedna skupiała się na barku,

druga na biodrze,

bez trwałego efektu.

To klasyczna sytuacja, w której ciało jest dzielone na części, zamiast czytane jako jedna, spiralna całość.

Pierwsza obserwacja: ból jako kompensacja

Już na wstępie było jasne, że:

ból barku nie jest problemem barku,

pachwina nie jest problemem przywodzicieli,

biodro nie jest problemem stawu biodrowego.

To był układ skrzyżowany, wskazujący na utratę rotacji osiowej i przejęcie stabilizacji przez peryferia.

Zgodnie z zasadą:

jeśli coś boli na peryferiach, problem leży pomiędzy.

Pierwszy klucz: centrum – okolice przepony

Aby umożliwić dalszą pracę i zmniejszyć ból, praca zaczęła się od centrum:

okolice dolnych żeber,

obszar pod wyrostkiem mieczykowatym,

strefa żołądka / wątroby.

Po pracy manualnej w tym rejonie:

ból w lewym barku znacząco się zmniejszył.

To potwierdziło, że bark kompensował brak rotacji w centrum, a nie był pierwotną przyczyną.

Drugi klucz: miednica i prawa strona dołu brzucha

Dalsza obserwacja ruchu ujawniła:

ograniczoną rotację prawego biodra,

mimo że ból zgłaszany był po lewej stronie pachwiny.

To ważne:

ciało bardzo często stabilizuje jedną stronę, gdy druga traci funkcję.

Praca w okolicy:

prawego dołu biodrowego,

punktów neurolimfatycznych,

rejonu zastawki krętniczo-kątniczej,

spowodowała:

ustąpienie uczucia „rozlanego”, niestabilnego bulu w prawym biodrze.

Trzeci klucz: skrzyżowanie – prawe żebra, lewa pachwina

Kolejna obserwacja była kluczowa diagnostycznie:

ucisk prawych dolnych żeber powodował nasilenie bólu w lewej pachwinie

To jasno pokazało:

brak przejścia spirali przez centrum (pas ciała),

aktywację kompensacji krzyżowej.

Ciało próbowało „utrzymać całość”:

prawą stroną centrum,

lewą stroną dołu.

To już nie była linia problemu, ale trójkąt kompensacyjny.

Moment krytyczny: skurcz dwugłowego przy odwiedzeniu

Podczas technik energii mięśniowej:

przy odwiedzeniu nogi po lewej stronie

pojawił się nagły skurcz mięśnia dwugłowego uda.

Biomechanicznie – nielogiczne.

Funkcjonalnie – bardzo logiczne.

Dwugłowy uda:

nie odpowiada za odwiedzenie,

ale często przejmuje ratunkową stabilizację osi, gdy centrum nie działa.

Skurcz oznaczał:

„nie mogę pozwolić na otwarcie osi, bo centrum jej nie utrzyma”.

Połączenie góry z dołem: bark – klatka – udo

Kolejna obserwacja:

ucisk lewego barku i górnego otworu klatki piersiowej wywoływał reakcję w dwugłowym uda.

To ujawniło aktywność warstwy Yang Ming – warstwy dźwigania, odpowiedzialności i „niesienia ciężaru”.

Pacjent funkcjonował w schemacie:

„muszę utrzymać”,

„muszę dać radę”,

„lepiej się dostosować”.

Ciało dźwigało zamiast rotować.

Po opracowaniu:

górnego otworu klatki,

obojczyków,

przestrzeni ramiennej,

reakcja dwugłowego zniknęła.

Środek trójkąta: dolne żebra, śledziona, przepona

Gdy połączono trzy punkty:

lewy bark,

prawa miednica,

lewa pachwina,

środek geometryczny układu wypadł w:

lewym dolnym obszarze żeber,

rejonie śledziony i żołądka,

strefie przepony.

To miejsce:

decyzji,

wartości,

relacji „ile mogę nieść”.

Po pracy w tym obszarze:

przywrócona została rotacja żeber,

przepona odzyskała elastyczność,

miednica i bark zaczęły pracować synchronicznie.

Integracja i test końcowy

Na końcu sprawdzono:

ruch kolan do klatki piersiowej – bez reakcji w barkach,

rotację głowy – bez kompensacji,

rotację miednicy – pełną i symetryczną.

Ból ustąpił całkowicie.

Nie dlatego, że „został wyleczony”.

Ale dlatego, że przestał być potrzebny.

Wniosek kliniczny

Ten przypadek pokazuje jasno:

Ból nie jest problemem.

Ból jest strategią zastępczą, gdy oś traci spiralę.

Gdy:

centrum nie przenosi ruchu,

ciało buduje trójkąty kompensacyjne,

a peryferia przejmują role, do których nie są stworzone.

Terapia przestaje być skuteczna, gdy:

skupia się na jednym stawie,

ignoruje geometrię ciała,

próbuje „naprawić” objaw.

Skuteczna staje się wtedy, gdy:

przywraca ruch osi,

oddaje decyzję centrum,

pozwala peryferiom przestać dźwigać.