Kruchość, którą nazywaliśmy siłą

Są takie chwile, kiedy w słowach innego człowieka odnajdujesz echo samego siebie.
Nie czytasz już książki — czytasz swoje własne ciało, swoją historię zapisaną w cudzym języku.

U Gabora Maté znalazłem fragment o Sobie, o kruchości, którą przez lata próbowaliśmy ukryć pod maską siły.
O dzieciach, które nauczyły się nie płakać, nie prosić, nie potrzebować.
Bo w świecie, w którym dorastały, słabość nie miała bezpiecznego miejsca.

I tak rodzi się człowiek silny — z zewnątrz.
Zorganizowany, odpowiedzialny, pomocny.
A jednak głęboko w środku, pod warstwą kompetencji, wciąż jest dziecko, które nie potrafi powiedzieć:
„Boję się.”
„Potrzebuję pomocy.”
„Nie daję rady.”

Ta niezdolność do przyznania się do słabości przybiera często eleganckie formy: troskę o innych, duchowość, perfekcjonizm, gotowość do działania.
Ale ciało zna prawdę.
Nie gra w żadne role.
Kiedy przez lata niesiemy ciężar emocji zrodzony z lęku dziecka przed odrzuceniem, ciało zaczyna mówić własnym językiem — bólem, napięciem, bezsennością, czasem chorobą.

Nie dlatego, że coś zrobiliśmy źle.
Ale dlatego, że zrobiliśmy zbyt wiele — próbując być silniejszymi, niż w rzeczywistości byliśmy.


---

Zbiorowa iluzja siły

W mojej pracy widzę to nieustannie.
Kiedy mówię o odpuszczeniu, coś w ludziach się napina.
Nie chcą. Nie potrafią. Boją się.

Mówią:
„Muszę być silny.”
„Muszę walczyć.”
„Muszę się bronić.”

Budują tarcze energetyczne, uczą się technik ochrony, tworzą niewidzialne ściany wokół serca.
I choć każda z tych strategii wydaje się logiczna — u źródła każdej z nich leży lęk.
Lęk przed zranieniem.
Lęk przed zaufaniem.
Lęk przed utratą kontroli.

Paradoks polega na tym, że im bardziej próbujemy się chronić,
tym bardziej odcinamy przepływ.
Nie bronimy duszy — kurczymy ją.

To, co wydaje się „siłą”, jest często tylko układem nerwowym w trybie przetrwania.
Walka. Ucieczka. Zamrożenie.
Nie siła — lecz nadczujność.

I wiem, że ten wzorzec nie zawsze pochodzi z tego życia.
Czuję, że schodzi z góry — z pola rodowego, z kolektywnego doświadczenia przetrwania.
Z setek dusz, które nauczyły się przeżyć poprzez walkę, ale zapomniały, jak zaufać.



---

Ciało, które uczy zaufania

Na poziomie somatycznym proces ten zaczyna się w układzie nerwowym.
Napięcie, które czujemy, to nic innego jak echo dawnego lęku.
Układ współczulny, nastawiony na przetrwanie, utrzymuje ciało w stanie czujności — nawet wtedy, gdy już nic nam nie grozi.

Dlatego uzdrowienie nie polega na sile,
ale na oddechu.

Wdech — pozwala przyjąć życie, poczuć ciało od środka.

Wydech — uczy oddawać kontrolę, wypuszczać napięcie.


W praktyce to właśnie długi, spokojny wydech aktywuje nerw błędny i otwiera drogę do zaufania.
Zaufanie nie jest emocją — to fizjologiczny stan,
moment, w którym serce, przepona i brzuch zaczynają znów oddychać wspólnie.


---

Energia i meridiany

Energetycznie ten wzorzec zapisuje się najczęściej w osi Ognia i Ziemi:

Ogień (Serce – Osierdzie) traci poczucie bezpieczeństwa emocjonalnego,

Ziemia (Śledziona – Żołądek) nie potrafi już przyjąć wsparcia ani odżywić siebie.


Gdy Ogień jest zraniony, człowiek walczy o miłość zamiast ją czuć.
Gdy Ziemia jest osłabiona, trudno mu zaufać, że życie samo go niesie.




Pełnia światła

Kiedy dusza przypomina sobie, że nie przyszła tu po to, by się bronić,
ale by doświadczać,
nagle wszystko zaczyna mieć sens.

To, co nazywamy cierpieniem, jest często jedynie światłem przechodzącym przez gęstszą materię — momentem, w którym czysta energia świadomości spotyka opór.
Wtedy biały promień doświadczenia rozszczepia się na pełną paletę barw.

Każda emocja, każdy ból, każda radość — to tylko inna częstotliwość tego samego światła.
Nie przychodzimy tu, by unikać ciemniejszych tonów,
ale by zobaczyć, jak światło gra w nich inaczej.


---

Zrozumienie, które nie potrzebuje walki

Ludzie często mówią:
„Nie chcę cierpieć.”
„Chcę być szczęśliwy.”

Ale szczęście nie jest brakiem bólu —
jest zgodą na wszystko, co się pojawia.
Bo dopiero wtedy możemy przestać kontrolować i zacząć naprawdę być.

Kiedy pozwalamy życiu płynąć, przestajemy myśleć w kategoriach „dobrego” i „złego”.
Zaczynamy rozumieć, że każde doświadczenie — nawet te, które bolą — są częścią większej całości.
A z tej całości rodzi się bezpieczeństwo.
Nie dlatego, że nic nam się nie stanie,
ale dlatego, że już nie musimy się bronić.


---

Dusza jako pryzmat

W duchowym sensie człowiek jest pryzmatem:
świadomość źródła przechodząc przez ludzkie ciało, umysł i emocje rozdziela się na barwy — na gniew, smutek, zachwyt, ekstazę, spokój.
Ale wszystkie te odcienie wracają do jednego — do światła, które nigdy nie przestaje świecić.

Nie ma więc złych emocji.
Nie ma niepotrzebnych doświadczeń.
Jest tylko pełnia przejawienia, która uczy nas widzieć Boga — czy jak kto woli, Źródło — w każdym kolorze.




Z mojej praktyki wiem, że moment, w którym ciało przestaje walczyć, to moment, w którym dusza zaczyna naprawdę żyć.
Bo życie nie przyszło nas zranić, lecz otworzyć — jak pryzmat, przez który światło staje się widzialne.

— Rafał Hoffmann (Lumen Poza)

Komentarze

Prześlij komentarz

Popularne posty z tego bloga

Kolano – zawias czasu

Kolano na pierwszy rzut oka to tylko staw, który zgina i prostuje nogę. Ale jeśli przyjrzeć się uważniej – to brama czasu. Zawias, który przenosi nas pomiędzy tym, co było, a tym, co ma dopiero nadejść. --- Kolano jako brama czasu Każdy ruch kolana ma wymiar symboliczny: Zgięcie → cofnięcie się, spojrzenie w przeszłość, powrót do tego, co już zapisane. Wyprost → krok naprzód, sięgnięcie po przyszłość. Przeprost → próba wyjścia „za bardzo do przodu”, wyprzedzenia samego siebie – często bolesna. Kolano przypomina nam, że czas płynie tylko w rytmie teraźniejszości. --- Mięśnie i ich opowieść Przód kolana → Czworogłowe uda (SI – jelito cienkie) Jelito cienkie to przeszłość – trawienie doświadczeń, wybieranie, co zostaje w nas, a co trzeba odrzucić. Wyprost kolana to pójście naprzód oparte na tym, co naprawdę zostało przyswojone. Tył kolana → Dwugłowe uda (LI – jelito grube) Jelito grube to przyszłość – puszczenie, odcięcie, zostawienie tego, co zbędne. Zgięcie kolana to zatrzymanie, cofnię...
Czytaj więcej

Ciało zawsze mówi pierwsze

Martyna i Robert tworzyli spokojną, kochającą się rodzinę. Plany, marzenia, czteroletni synek. Zwyczajna codzienność. A potem ból barku, pleców… i miesiące błądzenia między masażystami, terapeutami, lekarzami. Dopiero w styczniu rezonans ujawnił płyn w płucach i podwyższone markery. Kilka tygodni później – diagnoza: rak jelita z przerzutami. Zaawansowany, rozsiany. Zanim ktoś nazwał to po imieniu, ciało mówiło już od dawna. Wczoraj pracowałem też z inną kobietą – od sześciu tygodni miała silny ból szyi. Dwa tygodnie później poroniła. Dopiero potem połączyliśmy fakty: ten ból był pierwszym sygnałem, że coś dzieje się z płodem. Wczoraj, gdy pracowaliśmy z jej układem limfatycznym i punktami neurolimfatycznymi, napięcie ustąpiło. Ale ten ból – był krzykiem, którego nikt nie umiał odczytać. --- Ciało – pierwszy język choroby Nie zawsze umiemy tego słuchać. W Polsce wciąż świadomość wczesnych objawów nowotworów i innych chorób jest niska.  Kiedyś w Londynie widziałem plakat mówią...
Czytaj więcej

Subtelna pułapka duchowej regulacji

W rozwoju duchowym istnieje miejsce niezwykle subtelne. Tak subtelne, że łatwo je pomylić z przebudzeniem. Nie jest to już lęk. Nie jest to chaos. Nie jest to cierpienie. To jest… spokój. I właśnie tu zaczyna się pułapka. Miłość jako regulacja Miłość jako regulacja to stan, w którym: ciało się rozluźnia, serce się otwiera, układ nerwowy się uspokaja, pojawia się empatia, wdzięczność, bezpieczeństwo. To jest piękne. To jest potrzebne. To jest uzdrawiające. Ale… To nadal jest stan organizmu. To nadal jest doświadczenie zależne od warunków. Człowiek mówi wtedy: „Czuję się dobrze.” „Jestem w miłości.” „Wreszcie mam spokój.” To jest regulacja. Subtelna pułapka Pułapka pojawia się wtedy, gdy zaczynamy identyfikować regulację jako ostateczną duchowość. Wtedy powstaje nowe przywiązanie: chcę być spokojny, chcę być w miłości, chcę, żeby było dobrze, chcę pozostać w tym stanie. To „chcę” jest kluczowe. Bo to „chcę” zawiera lęk przed utratą regulacji. I w tym momencie miłość jako regulacja staje ...
Czytaj więcej